دوره جشن‌های کریسمس: دکاتروژیای لیتورژیایی تجسد دوره جشن‌های کریسمس در سنت ارتدوکس نه تنها یک توالی از روزهای یادبود، بلکه یک عمل لیتورژیکی یکپارچه و دکاتروژی است که راز تجسد را در تمامی عمق کریستولوژی، سoterیولوژی و اککلسیولوژی خود آشکار می‌کند. این دوره که از ۲۵ دسامبر تا ۱۹ ژانویه (بر اساس تقویم گریگوری) ادامه دارد، یک ساختار پیچیده را تشکیل می‌دهد که در آن هر جشن یک رویداد جداگانه نیست، بلکه یک عمل ضروری در تاریخ مقدس نجات است. ۱. ساختار دوره: هسته، فریم‌بندی و توسعه. دوره می‌تواند به چند بخش معنایی تقسیم شود: دوره آماده‌سازی: رژیم غذایی کریسمس (پست فیلیپوس) از ۲۸ نوامبر. این زمان انتظار و پاکسازی است، ایجاد فضای داخلی برای ملاقات با مسیح نوزاد. اوج — شب کریسمس (سوچلنیک)، روز پست سخت که با ظهور اولین ستاره با وعده شام کریسمس و کутьه به پایان می‌رسد. هسته دوره: ظهور در جسم. کریسمس مسیح (۲۵ دسامبر) — مرکز بی‌نظیر، «جشن جشن‌ها». موضوع — کینوزیس (کاهش) و شادی: خدا به انسان می‌شود، کلام به جسم تبدیل می‌شود. مراسم بر این تناقض تأکید دارد: پادشاه آسمان در گله‌گاه به دنیا می‌آید. سобор مقدس حضرت مریم مقدس (۲۶ دسامبر) — روز بعد از کریسمس به افتخار او که تجسد ممکن شد، اختصاص داده شده است. این یک یادبود سپاسگزارانه از نقش دوشیزه مریم در عهد نجات است. فریم‌بندی و گسترش معنا. روزهای شنبه و هفته (یکشنبه) پس از کریسمس — یادبود خویشاوندان مادری مسیح (شاه داوود، یوسف نامزد، حجت‌الاسلام یعقوب). این موضوع واقعیت طبیعت انسانی مسیح را و ورود او به خاندان داوود را برجسته می‌کند. حلول عید کتان (۱۴ ژانویه) — یک رویداد پل. از یک سو، آن پایان رویدادهای کودکی است: مسیح به قانون قدیم تسلیم می‌شود، نام او به عنوان یسوع تغییر می‌کند و خون او برای اولین بار ریخته می‌شود. از سوی دیگر، نقش مستقیم عهد جدید و عشای ربانی (حلول غیر دستی به عنوان «حلول» به عنوان پاول) است. شب کریسمس (شب کریسمس، ۱۸ ژانویه) — روز پست سخت، مشابه شب کریسمس. این روز انتقال از جشن ظهور در جسم به جشن ظهور به جهان را نشان می‌دهد. کمال و پایان: ظهور به عنوان تثلیث. کریسمس مسیح (بازگشت به دنیا، ۱۹ ژانویه) — جشن تئوفانی. اگر کریسمس ظهور پسر به انسان است، پس کریسمس بازگشت به دنیا ظهور تثلیث به جهان است: پسر می‌کشید، روح می‌آید، ... Читать далее