حقوق بشر: تاریخ و معاصر — از ایده‌ی جهانی تا چالش‌های جهانی مقدمه: تحول مفهوم حقوق بشر مفهومی است که بر اساس آن هر موجود انسانی به دلیل طبیعت خود دارای حقوق ذاتی است و نه به اراده دولت یا جامعه. تاریخ آن مسیر از ایده‌های فلسفی به قوانین حقوقی خاص است که با مبارزات مستمر برای گسترش دایره حاميان این حقوق و مکانیزم‌های حفاظت از آن‌ها همراه است. درک معاصر حقوق بشر در گفتگوی بین اهداف جهانی، تنوع فرهنگی و چالش‌های جدید فناوری شکل می‌گیرد. مراحل تاریخی: از آزادی‌های محدود به اعلامیه جهانی انحطاط و میانه‌آمدی: ایده‌های حقوق طبیعی که از بدو تولد به انسان تعلق دارد، توسط ستیک‌ها (سیسرون) و در آثار فلاسفه مسیحی (فومن اکویناس) توسعه یافت. اما این ایده‌ها به عنوان مفهوم حقوق فردی نبودند بلکه به عنوان نمایندگی از نظم عادلانه جهان بودند. عصر روشنگری — بنای فلسفی: قرن‌های هفده و هجدهم پایه‌های نظری را فراهم کردند. جان لاک مفهوم حقوق طبیعی زندگی، آزادی و مالکیت را تشکیل داد. شارل لوئی مونتسکیه ایده تقسیم قوا را به عنوان تضمین آزادی‌ها توسعه داد. ژان ژاک روسو ایده حاکمیت عمومی را توجیه کرد. این اصول پایه‌های اولین اسناد حقوقی را تشکیل دادند. اسناد حقوقی اولیه: عهد نامه بزرگ آزادی‌ها (1215، انگلستان): اگرچه آن حقوق فئودال‌ها را محافظت می‌کرد، اما اصل محدود کردن قدرت پادشاه توسط قانون را در ماده 39 نهادینه کرد. قانون هابیس کورپوس (1679، انگلستان): از زندانی‌های غیرقانونی محافظت می‌کرد. بیل حقوق (1689، انگلستان): استقلال پارلمان و برخی آزادی‌های مدنی را تصدیق کرد. اعلامیه استقلال ایالات متحده (1776): اعلام کرد که «تمام مردم برابر آفریده شده‌اند» و دارای «حقوق غیر قابل انحلال» هستند، از جمله «زندگی، آزادی و جستجوی خوشبختی». اعلامیه حقوق بشر و شهروندی (1789، فرانسه): به عنوان یک سند کلیدی، حقوق آزادی، مالکیت، امنیت و مقاومت در برابر ظلم را به عنوان «طبیعی و غیر قابل انحلال» تصدیق کرد. رویداد جالب: سیسرون در کتاب «درباره قوانین» نوشت: «قانون واقعی — وضعی منطقی است که با طبیعت همخوانی دارد… او همیشه است… هیچ کسی اجازه ندارد آن را نقض کند». این فکر یکی از اولین پیش‌شرط‌های ایده حقوق جهانی، مستقل از اراده حاکم، بود. قرن بیستم: جهانی‌سازی و سیستم‌سازی دو جنگ جهانی و هولوکاست تأثیرات کاتاستروف ... Читать далее