جشن سال نو قدیمی در جهان: پدیده‌ی کالندری تاریخی و تفسیرهای مدرن آن مقدمه: تغییر کالندری به عنوان یک اثر فرهنگی سال نو قدیمی یک پدیده‌ی اجتماعی و فرهنگی منحصر به فرد است که تنها به دلیل تغییر از کالندری یولیانی ("استایل قدیمی") به کالندری گریگوری ("استایل جدید") به وجود آمده است. اختلاف بین این دو کالندری، که در قرن بیستم و بیست و یکم به ۱۳ روز می‌رسید، منجر به ایجاد یک تاریخ "اضافی" در شب ۱۳ تا ۱۴ ژانویه شد. اگرچه این جشن به صورت رسمی در کالندری‌های دولتی تثبیت نشده است، اما در حافظه و عمل جمعی برخی از کشورها حفظ شده است و نمونه‌ای از کنسرواتوریسم فرهنگی و تطبیق سنت به واقعیات زمانی جدید است. جغرافیای جشن: از اروپای شرقی تا بالکان سنت جشن گرفتن سال نو به استایل قدیمی بیشترین استحکام را در کشورهایی با تأثیرات تاریخی کلیسای ارتدوکس و تأخیر در تغییر به کالندری گریگوری دارد. روسیه، بلاروس، اوکراین، مولداوی: در این کشورها، سال نو قدیمی (به زبان بلاروسی Стары Новы год، به زبان اوکراینی Старий Новий рік) یک جشن ملی محبوب است که به صورت غیررسمی برگزار می‌شود. ایجاد این جشن به دستور شورای نارکام در سال ۱۹۱۸ مرتبط است. جالب است که کلیسای ارتدوکس روسیه همچنان از کالندری یولیانی استفاده می‌کند، بنابراین ۱۴ ژانویه با ۱ ژانویه به استایل کلیسایی مطابقت دارد. این باعث می‌شود که جشن به یک پل بین سنت‌های світانی و مذهبی تبدیل شود. در این شب، معمولاً در کنار میز خانوادگی (کم‌تر از ۳۱ دسامبر) جمع می‌شوند، "خواسته‌های ناتمام" را "دوباره فکر می‌کنند" و در برخی مناطق (مثلاً در جنوب روسیه) شده‌ها و آشپزی با پیشگویی برای محصول را انجام می‌دهند. صربستان، مونته‌نگرو، شمالی مکدونیا، بوسنی و هرزگوین (صرب): در اینجا جشنی به نام Српска Нова година (سربی جدید) حتی مهم‌تر از ۱ ژانویه است. این جشن در صربستان به عنوان روز تعطیلی رسمی شناخته می‌شود. سنت خاصی به نام «سقوط بادنجان» با این جشن مرتبط است: صبح ۱۳ ژانویه (شب قبل از سال نو صربی) رئیس خانواده به جنگل می‌رود تا "بادنجان" — یک درخت کاج جوان را پیدا کند که سپس با جشن و شادی در کوره سوزانده می‌شود به عنوان نماد قربانی و تجدید. این رitus به باورهای سلاوونیان قبل از مسیحیت مرتبط است که با فرهنگ درخت کاج-پیشکش مرتبط است. در شام‌های جشن، «چسنیتس ... Читать далее