جامعه‌شناسی انتقام: از عادت باستانی تا نهاد اجتماعی مقدمه: انتقام به عنوان پدیده‌ای اجتماعی انتقام (وندتا) به طور سنتی از طریق روانشناسی یا اخلاق بررسی می‌شود، اما تحلیل جامعه‌شناختی آن تصویر پیچیده‌تری را آشکار می‌کند. انتقام نه تنها واکنش عاطفی فردی است، بلکه یک نهاد اجتماعی است که وظایف خاصی را در سازمان جامعه قبل از بحران و حفظ شکل خود در اعمال اجتماعی مدرن انجام می‌دهد. sociologist Pitirim Sorokin معتقد بود که انتقام یکی از قدیمی‌ترین اشکال کنترل اجتماعی است. مطالعه آن نیاز به تحلیل نقش آن در حفظ همبستگی گروهی، بازسازی موقعیت و عملکرد در شرایط ضعف نهادهای حقوقی رسمی دارد. 1. ریشه‌های باستانی: انتقام خونی به عنوان سیستم حقوقی در جوامع سنتی که از حاکمیت دولت بر خشونت محروم بودند، انتقام خونی (وندتا) یکی از پایه‌های اصلی نظم اجتماعی بود. آن به عنوان یک سیستم حقوقی خود تنظیم‌کننده عمل می‌کرد. وظیفه کنترل: تهدید به پاسخ ناگزیر از سوی قبیله، احتمال ارتکاب جرم‌ها توسط آزاردهندگان را متوقف می‌کرد. اصل تالیتون («چشم به چشم») یک معادل واضحی از انتقام تعیین می‌کرد، از افزایش بی‌کنترل خشونت جلوگیری می‌کرد. وظیفه حفظ هویت گروهی: وظیفه انتقام، قبیله یا قبیله را در تهدید خارجی متحد می‌کرد. مسئولیت جمعی («خون بر همه») انتقام را از یک موضوع شخصی به یک وظیفه جمعی افتخار تبدیل می‌کرد. خودداری از انتقام به معنای کاهش موقعیت اجتماعی کل قبیله بود. وظیفه بازسازی تعادل: انتقام نماد بازسازی تعادل اجتماعی شکسته شده بود. خون ریخته شده توسط آزاردهنده به عنوان راهی برای «شستن شرارت» و بازسازی افتخار خانواده‌های آسیب دیده شناخته می‌شد. نکته جالب: در جوامع کوهستانی قفقاز (مثلاً در چچن و اینگوشت) یا آلبانی، یک نظام پیچیده‌ای به نام «کانون یا «آدات» وجود داشت — مجموعه‌ای از قوانین نوشته نشده که به طور دقیق فرآیند انتقام را تنظیم می‌کند: چه کسی حق دارد انتقام بگیرد، مهلت‌ها، امکانات آشتیابی از طریق پرداخت «ویرا» (خرید خون) و نقش مذاکره‌کنندگان (ماسлахاتچی‌ها). این نشان می‌دهد که چگونه انتقام از خشونت خودجوش به یک رitus اجتماعی رسمی تکامل یافته است. 2. انتقام در دوران مدرن: سوبلیماسیون و انستیتوالیزه‌سازی با ظهور دولت که حاکمیت بر خشونت را به خود اختصاص داده بود، انتقام فیزیکی به عنوان ر ... Читать далее