تعارض وفاداری در خانواده معاصر: تحلیل پدیده و پیامدهای آن تعارض وفاداری به عنوان یک پدیده روانشناختی و جامعه‌شناختی می‌تواند از منظر علل، اشکال بروز، تأثیر بر اعضای خانواده، به ویژه کودکان، و همچنین راهبردهای ممکن برای غلبه بر آن، بر اساس مفاهیم نظری روانشناسی خانواده و جامعه‌شناسی مورد بررسی قرار گیرد. تعریف و ماهیت پدیده تعارض وفاداری یک تعارض درونی وجودی است که در فرد، معمولاً کودک، زمانی رخ می‌دهد که در موقعیتی قرار می‌گیرد که مجبور به انتخاب بین دو شخصیت مهم یا سیستم‌های خانوادگی است که از او اشکال متضاد وفاداری را طلب می‌کنند. در خانواده معاصر، این تعارض دیگر فقط ویژگی انحصاری طلاق نیست، اگرچه فروپاشی خانواده هسته‌ای همچنان محرک کلاسیک آن است. امروزه این تعارض می‌تواند در زمینه ازدواج‌های مجدد (تشکیل خانواده‌های ناتنی)، تعارضات میان نسلی، مهاجرت و همچنین در شرایط خواسته‌های متناقض از خانواده گسترده (مادربزرگ/پدربزرگ) و والدین رخ دهد. یک نکته جالب از حوزه روان‌شناسی ژنتیکی: تحقیقات دوقلوها نشان می‌دهد که وفاداری به عنوان یک نگرش اجتماعی پایه، دارای یک جزء ارثی متوسط (حدود ۳۰-۴۰٪) است، اما موضوع خاص آن و تعارضات پیرامون آن تقریباً به طور کامل توسط عوامل محیطی – زمینه خانوادگی و روابط – شکل می‌گیرد. اتیولوژی و اشکال بروز علل کلیدی تعارض وفاداری در دنیای معاصر ریشه در تحول ساختار خانواده دارد: واقعیت پس از طلاق. کودکی که هر دو والدین را دوست دارد، به «ارزش معامله» در تقابل آن‌ها تبدیل می‌شود. پیام‌های آشکار یا پنهان: «اگر پدرت را دوست داری، یعنی به من خیانت کرده‌ای» تنش روانی غیرقابل تحملی ایجاد می‌کند. مثال: پسری ده ساله که به مادرش درباره خاطرات مثبتش از تعطیلات آخر هفته با پدرش می‌گوید، با سردی و رنجش او مواجه می‌شود که او را مجبور می‌کند در آینده احساساتش را پنهان کند یا از دیدارها خودداری نماید. خانواده‌های پیچیده (ناتنی). کودک ممکن است تحت فشار باشد که به والد زیستی وفادار باشد و در عین حال نسبت به همسر جدید مادر یا پدرش بی‌تفاوت یا خصمانه رفتار کند تا «والد رفته» را خیانت نکند. نکته جالب: نظرسنجی‌های جامعه‌شناختی در کشورهای غربی نشان می‌دهد حدود ۱۵٪ کودکان زیر ۱۸ سال در خانواده‌های ناتنی زندگی می‌کنند که تعارض وفاداری را به یک پدیده اجتماعی گسترده تبدیل کرد ... Читать далее