ترس کودک از دعواها والدین: عصب‌شناسی آسیب و راهکارهای غلبه اساس عصب‌شناختی: چرا مغز کودک اینقدر آسیب‌پذیر است؟ ترس کودک از دعواها والدین تنها یک لوس یا ضعف احساسی نیست. این یک مکانیزم فرگشتی عمیق با اساس عصب‌شناختی واضح است. برای مغز کودک، به ویژه تا سن ۱۰-۱۲ سالگی، والدین یک تضمین کامل از امنیت و بقا هستند. دعوا آنها یک هشدار از تهدید این سیستم حفاظتی بنیادی است که واکنش «زن، فرار، بی‌حرکت» را در هسته ترس و احساسات فعال می‌کند. تأثیر طولانی‌مدت یا شدید دعواها والدین منجر به استرس مزمن می‌شود. در این حالت، کورتیزول هورمون استرس به طور مداوم تولید می‌شود که در میزان بالا به عنوان یک سم برای مغز در حال توسعه عمل می‌کند. تحقیقات با استفاده از fMRI (تصویربرداری مغز با امواج رادیویی فرکانس بالا) نشان می‌دهد که در کودکانی که در محیطی با دعواهای مزمن رشد می‌کنند، مشاهده می‌شود: فعالیت بیش از حد آمیگدالا: حساسیت افزایش یافته به هر تهدید احساسی، حتی کوچک. کاهش فعالیت قشر قدامی: این ناحیه مسئول کنترل انگیزه‌ها، تنظیم احساسات و تصمیم‌گیری است. کاهش فعالیت آن منجر به مشکلاتی در تمرکز، بی‌قیدگی و مشکلات در یادگیری می‌شود. تغییرات در هیپوکامپوس: ساختاری که برای حافظه و یادگیری بسیار مهم است. این می‌تواند منجر به کاهش عملکرد تحصیلی شود. نکته جالب: تحقیقات روانشناس جان گاتمن نشان می‌دهد که کودکانی که در سن ۳ سالگی، ۲۰ دقیقه از یک مکالمه دوستانه بزرگسالان را مشاهده می‌کنند، به راحتی می‌توانند پیش‌بینی کنند که کدام زوج‌ها در ازدواج هستند و کدام‌ها نیستند، و دقیقاً زوج‌های دعواکننده را با توجه به نشانه‌های غیرکلامی کوچک تعیین می‌کنند. این نشان‌دهنده افزایش حساسیت کودکان به محیط والدین است. شکل‌های بروز ترس: از رفتار تا سمتی کودک معمولاً نمی‌گوید: «من از دعواها شما می‌ترسم». ترس به صورت غیرمستقیم بروز می‌کند، اغلب در شکل‌هایی که والدین آن را «رفتار بد» می‌پندارند: بازگشت به رفتارهای دوران کودکی: بازگشت به رفتارهای ویژه دوران کودکی (سوسک‌زدن انگشت، بی‌اختیاری ادرار، زبان کودکانه). علائم جسمی: دردهای «ناگهانی» در شکم، سردرد، تهوع، به ویژه در رویدادهایی که می‌تواند تنش در خانواده را تحریک کند (شب، تعطیلات). این یک تقلید نیست، بلکه یک واکنش روانی-جسمی است که در آن درد احساسی به درد فیزیکی ... Читать далее