تجربیات وجودی در سال نو و کریسمس: بین امید و بی‌معنایی زمان مقدمه: گذر زمان به عنوان یک چالش وجودی دوره جشن‌های سال نو و کریسمس یک پدیده فرهنگی و روانشناختی منحصر به فرد است که مجموعه‌ای از تجربیات عمیق وجودی را به وجود می‌آورد. این جشن‌ها که پایان یک چرخه زمانی و شروع دیگری را نشان می‌دهند، یک محرک قوی برای تفکر هستند که فرد را از خودکارگی زندگی روزمره به سوالات معنا، پایان، تنهایی و حقیقت وجود می‌برد. شادی اجتماعی و آرمان‌خواهی خانوادگی اغلب با حالات درونی در تضاد قرار می‌گیرند که منجر به پدیده «افسردگی جشن‌ها» یا «افسردگی وجودی» می‌شود. 1. پدیده «ارزیابی نهایی» و تجربه پایان‌پذیری سال نو به طور سنتی با ریتویال بازنگری مرتبط است. فرد مجبور به انجام یک بازبینی وجودی از سالی که گذشت می‌شود: احساس از دست دادن زمان (لرز سالی که می‌گذرد). تحلیل برنامه‌های نرسیده، فرصت‌های از دست رفته و وعده‌های نافرجام به خود، احساس گناه، تأسف و ترس وجودی (Angst) را که توسط کیرکهگور توصیف شده است، به وجود می‌آورد. فکر «یک سال دیگر گذشت، و من هنوز...» منبع ترس از «زندگی ناشناس» (هایدگر) است. تلاقی با محدودیت‌های شخصی. انتظارات جامعه و اهداف درونی با دستاوردهای واقعی برخورد می‌کنند و شکاف بین «من ایده‌آل» و وضعیت فعلی را برجسته می‌کنند. این تجربه محدودیت‌های امکانات شخصی و زمانی که برای تحقق آن‌ها اختصاص داده شده است. 2. فشار «حقیقت‌پذیری» جشن و تنهایی وجودی جشن به عنوان یک سناریوی آماده خوشبختی فروخته و مصرف می‌شود: خانواده‌ای متحد، میز شام پر از غذا، شادی عمومی. این ناروا نارатив ایده‌آل فرهنگی ایجاد ناراحتی وجودی می‌کند: شکاف بین انتظار و واقعیت. حتی جشن‌پذیری موفق نیز اغلب با تصویر براق مطابقت ندارد و احساس ناامیدی و کم‌ارزشی (کم‌ارزشی) ایجاد می‌کند (منظور من این است که اگر جشن من به طور کامل ایده‌آل نباشد، پس با چیزی نادرست است»). تنهایی در جمع. در شرایط جشن خانوادگی یا سازمانی، فرد ممکن است احساس تنهایی درونی، نادانی و جدایی وجودی از دیگران (یاسپرس) را به شدت احساس کند. عملکردهای ریتویالی (تست‌ها، تبادل هدایا) این تجربه را برجسته می‌کنند و آن را کاهش نمی‌دهند. غیرحقیقی بودن («بودن-در-دیگران» به توصیف سارتر). فرد مجبور به بازی نقش‌های اجتماعی (عاشق خانواده، مهمان شاد) است که ممکن اس ... Читать далее