بدون تحرک — موتور پیشرفت است؟ روانشناسی تکاملی، بیولوژی عصبی و اقتصاد شناختی مقدمه: بازنگری در لاغری به عنوان یک استراتژی تطبیقی افسانه‌ی "بدون تحرک — موتور پیشرفت" اغلب به عنوان یک تناقض طنزپردازانه درک می‌شود. اما از دیدگاه بیولوژی تکاملی، علوم اعصاب و اقتصاد شناختی، در این جمله یک حقیقت علمی عمیق نهفته است. لاغری، که نه به عنوان یک گناه اخلاقی بلکه به عنوان تمایل به کمینه‌سازی هزینه‌های انرژی (اصل کمترین تلاش) در نظر گرفته می‌شود، یک محرک قدرتمند برای نوآوری، بهینه‌سازی فرآیندها و حتی توسعه فرهنگی است. این یک مکانیزم تطبیقی برای بقا است که انسان را به دنبال راه‌های مؤثرتر برای دستیابی به اهداف در شرایط منابع محدود هدایت می‌کند. 1. ریشه‌های تکاملی: بودجه انرژی بدن از دیدگاه روانشناسی تکاملی، انسان یک سیستم است که بهینه‌سازی نسبت «هزینه/بهره» را انجام می‌دهد. در شرایط کمبود کالری در عصر پارینه‌سنگی، فعالیت غیرضروری و غیرمنطقی به طور مرگبار خطرناک بود. بنابراین مغز مکانیزم‌های پیچیده‌ای برای: کاهش فعالیت‌های بی‌فایده. "لاغری" از هزینه‌های بی‌نتیجه انرژی برای وظایفی که به طور واضح سودمند نیستند (مثلاً گشت و گذار بی‌هدف) جلوگیری می‌کند. یافتن راه‌های کوتاه. او را تشویق می‌کند تا راه‌های مؤثرترین برای دستیابی به غذای، پناهگاه و ابزارها را پیدا کند. نکته جالب: تحقیقات در مورد هزینه‌های متابولیک نشان می‌دهد که مغز انسان، که تنها ~2٪ از جرم بدن را تشکیل می‌دهد، تا 20-25٪ از کل انرژی در حالت استراحت مصرف می‌کند. این او را به گران‌ترین عضو بدن تبدیل می‌کند. بنابراین، هرگونه نوآوری شناختی که هزینه‌های محاسبات روتین و فعالیت‌ها را کاهش می‌دهد (اتوماسیون، ایجاد الگوریتم‌ها)، یک مزیت تکاملی عظیم را به ارمغان می‌آورد. لاغری، به همین ترتیب، می‌تواند یک محرک اقتصاد شناختی باشد. 2. بیولوژی عصبی تعویق و جستجوی راه‌های آسان تحقیقات مدرن در مورد مغز عوامل عصبی رفتار "لاغری" را شناسایی می‌کند. مبارزه بین سیستم‌های مغز. در تصمیم‌گیری برای اقدام، "درگیر در بحث" می‌شوند: سیستم limbic (به ویژه کورتکس جزئی و هسته‌ی杏仁ی)، که تلاش‌های بالقوه را به عنوان ناخوشایند ارزیابی می‌کند و به دنبال اجتناب از آن‌ها است. کورتکس پیش‌فرонтال، که برای کنترل خود، برنامه‌ریزی و اهداف بلندمدت مسئول ... Читать далее