ای.ت.ا. گوته و داستان‌های کریسمس او: دیمورژی جشن در میان مذهب، آسیب و ساتیر اجتماعی مقدمه: کریسمس به عنوان یک کرونوتپ بحران و معجزه برای ارنست تئودور آمادئ گوته (1776–1822)، کریسمس یک جشن آرمان‌شهرانه و خانوادگی نبود که در دوره ویکتوریایی به آن تبدیل شد. در آثار او، کریسمس یک زمان و مکان گذرایی است که در آن مرزها بین واقعی و خیالي، کودک و بزرگسال، زنده و مکانیکی، از بین می‌روند. جشن تبدیل به صحنه‌ای برای نمایش درام‌های روانی عمیق، انتقاد از جامعه فیلستری و کشف‌های مذهبی می‌شود. کریسمس گوته‌ای نه استراحت از واقعیت، بلکه تجربه‌ای شدید و اغلب آسیب‌زا از آن است، جایی که معجزه از شکاف‌های روزمرگی متولد می‌شود. اساس‌های فلسفی و زیبایی‌شناختی: گروتیسک رمانتیک و دو جهانگی گوته، به عنوان نماینده رمانتیسم یونی، از مفهوم دو جهانگی (Dwumirium) پیروی می‌کند: جهان خسته و منطقی فیلستری (Philister) و جهان شاعرانه و معنوی انثیاست (Enthusiasten). کریسمس در او یک لحظه نادر است که جهان دوم می‌تواند به اول نفوذ کند، اما نه به عنوان یک داستان آرامش‌بخش، بلکه به عنوان یک ضربه به بنیان‌ها. انتقاد از جشن فلسفی: در آثار خود، گوته به شدت از سنت کریسمس به عنوان یک مراسم مصرف‌گرایی و نمایش وضعیت اجتماعی تمسخر می‌کند. توصیف روشن از آماده‌سازی برای جشن در خانه مشاور دانشکده پزشکی در «فرمانده موش‌ها» — حرکت بی‌نظم، خرید هدایای غیرضروری، تلاش استرس‌زا برای «ایده‌آل». این آماده‌سازی نه برای معجزه، بلکه برای یک ریتوئال خودفریبی است. کودکی به عنوان یک ایده‌آل از دست رفته و منبع وحشت: کودکان در آثار گوته نه فقط دریافت‌کنندگان هدایا هستند، بلکه مادیون، که هنوز از قید‌های شرطی خلاص نشده‌اند و بنابراین به معجزه و وحشت نزدیک‌تر هستند. اما جهان آنها شکننده و همیشه در معرض حمله از سوی واقعیت بزرگسالان خشن یا فانتزی‌های تاریک است. کریسمس لحظه‌ای می‌شود که این دو جهان با هم برخورد می‌کنند. تحلیل متن‌های کلیدی: «چوبدستی» و «مرد شنبه‌ای 1. «چوبدستی و پادشاه موش‌ها» (1816): شفا از طریق عشق و دیوانگی این داستان، که به عنوان یک باله تغییر یافته به عنوان کلاسیک شناخته می‌شود، علامت‌گذار کریسمس گوته‌ای است. آسیب به عنوان محرک داستان: داستان بر اساس آسیب واقعی دخترخاله گوته، ماری، است که به تاریخ به عمق روان‌شناختی می ... Читать далее