انسان‌گرایی در قرن بیست و یکم: چالش‌های جدید و تحول در مفهوم تعریف مجدد مبانی: از انسان‌گرایی به انسان‌گرایی اکوسیستم انسان‌گرایی سنتی که در عصر رنسانس و روشنگری شکل گرفت، انسان را معیار همه چیز و مرکز جهان‌بودگی اعلام می‌کرد. اما قرن بیست و یکم با چالش‌های جهانی خود — تغییرات اقلیمی، انقراض گونه‌ها، و اتمام منابع — نیاز به بازنگری رادیکال در این مدل انسان‌گرایانه داشت. اکنون انسان‌گرایی اکوسیستم (یا انسان‌گرایی اکوسیستم‌گرا) به فراز می‌آید که رفاه انسانی را به عنوان نزدیک به سلامت کل اکوسیستم در نظر می‌گیرد. واقعیت جالب: فیلسوفانی مانند برونو لاتور، مفهوم «نظام اقلیمی جدید» را پیشنهاد می‌دهند که در آن انسان دیگر یک موجود مستقل نیست که با طبیعت در تضاد است و به بخشی از شبکه پیچیده وابستگی‌ها تبدیل می‌شود. این موضوع در عمل حقوقی نیز منعکس می‌شود: در سال ۲۰۱۷، رودخانه وونگانی در نیوزلند به عنوان یک شخصیت حقوقی با حقوق و منافع که باید در دادگاه محافظت شوند، شناخته شد — نمونه‌ای از گسترش اصول انسان‌گرایی فراتر از گونه انسانی. ضرورت فناوری: انسان‌گرایی در عصر دیجیتال توسعه هوش مصنوعی، نئوتکنولوژی، ویرایش ژنوم و دیجیتالیزه شدن گسترده، سوالات اخلاقی بی‌سابقه‌ای را پیش روی انسان‌گرایی قرار می‌دهد. هوش مصنوعی و حقوق: اگر هوش مصنوعی به آگاهی واقعی دست یابد، باید اصول انسان‌گرایی را به آن گسترش دهیم؟ این هنوز یک حوزه از گمانه‌زنی است، اما امروزه بحث‌هایی در مورد «اخلاق هوش مصنوعی» — توسعه الگوریتم‌هایی که از تعصبات انسانی (نژادی، جنسی) آزاد هستند — و حقوق دیجیتال انسان (حق به فراموشی دیجیتال، حفاظت از داده‌های شخصی) در جریان است. بیوتکنولوژی و بهبود انسان: CRISPR-Cas9 و دیگر فناوری‌های ویرایش ژنوم نه تنها به درمان بیماری‌ها، بلکه به «بهبود» انسان نیز راه می‌اندازند. انسان‌گرایی قرن بیست و یکم مجبور به جستجوی تعادل بین آزادی تحقیقات علمی و جلوگیری از ایجاد نابرابری اجتماعی جدید بین «بهبود یافتگان» و «طبیعی‌ها» است. مثال: ائتلاف جهانی «جامعه ۵.۰» که توسط ژاپن پیشنهاد شده است، مفهومی است که در آن فناوری‌ها (هوش مصنوعی، ربات‌ها، Big Data) برای جایگزینی انسان نیستند، بلکه برای حل مشکلات اجتماعی و بهبود کیفیت زندگی هر فرد خدمت می‌کنند، که می‌توان آن را نمونه‌ای از ... Читать далее