Dağlarda Yaşamın Özellikleri: Adaptasyon, Kültür, Dayanıklılık Araya: Dağdaşlık Koşullarında Yaşam İnsanın sürekli olarak yüksek dağlık bölgelerde (şarten 2500 metrenin üzerinde deniz seviyesinden yüksek) yaşaması, biyolojik ve sosyokültürel adaptasyonun extreme koşullara örnek bir örneği temsil eder. Bu koşullar, sadece atmosferik değil, aynı zamanda sosyal, ekonomik ve ekolojik bir basınç gradiyenti yaratır. Dağlarda yaşam, sadece yükseklikte var olmaktan öte, hipoksi, soğuk, yamaçların eğimi ve izolasyonun etkisi altında her yönün yeniden yapılandırıldığı özel antropolojik sistemlerin oluşturulması anlamına gelir. Bu özelliklerin çalışılması, fizioloji, insan ekolojisi, etnografi ve ekonomik coğrafya arasındaki bir köprüde yer alır. Fizyolojik Adaptasyon: Hipoksiye Evrimsel Cevap Temel zorluk, hipobaryik hipoksi (düşük parçacık basıncı)dır. Andlar'ın kökenli halkları (keçua, aymara), Tibet ve Etiyopya Yüksek Dağları binlerce yıl boyunca çeşitli, ancak etkili genetik adaptasyonlar geliştirdi: Tibet Modeli: Hatta dinlenme durumunda bile yüksek solunum frekansı ve yüksek kan damarlarını genişleten oksit nitrik (NO) seviyesi ile karakterizedir. Deneysel insanın mirasından alınan EPAS1 geni, oksijeni daha etkili bir şekilde kullanmayı sağlar. Onların polisitemi (eritrosit sayısının patolojik olarak artması), yabancı göçmenlerde yaygın olan neredeyse yok. And Modeli: Burada adaptasyon, eritrosit ve hemoglobin maliyetinin artırılması yoluyla daha fazla oksijen taşımayı sağlamak için geliştirildi. Ancak bu, kanın yoğunluğunu artırır. Onların kaslarda kapiller yoğunluğu da yüksektir. Etiyopya Modeli: Etiyopya'nın yüksek dağlık bölgelerindeki sakinler, kanın oksijenlenmesi düşük olmasına rağmen, polisitemi veya hiperventilasyon gözlemlenmez. Adaptasyon mekanizmaları hala çalışılıyor, ancak büyük olasılıkla doku solunumunun verimliliği ile ilişkilidir. Bu farklılıklar, insanın aynı stres faktörüne karşı birikimli evrimin açık bir örneğidir. Ekolojik ve Ekonomik Stratejiler ... Читать далее