آمار و کارایی کارکنان دولت در نهادهای دولتی: بین تخت پروکروست و منافع عمومی ارزیابی کارایی کارکنان دولت با استفاده از شاخص‌های آماری یکی از دشوارترین وظایف در مدیریت عمومی عمومی است. برخلاف بخش خصوصی که سودآوری به عنوان معیار اصلی در نظر گرفته می‌شود، در نهادهای دولتی کارایی با دستیابی به منافع عمومی، عدالت اجتماعی و اجرای قوانین مرتبط است که به سختی قابل ارزیابی است. ایده‌آل‌های کلیدی برای اندازه‌گیری: از مدل‌های اداری به مدل جدید عمومی مدل اداری کلاسیک (م. وبر). کارایی با رعایت پروسه‌ها و قوانین اندازه‌گیری می‌شود. آمار در اینجا شامل ثبت اسناد پردازش شده، رعایت مهلت‌ها، عدم وجود تخلفات است. منتقدان آن را «سندروم فعالیت تشریفاتی» می‌نامند: فرآیند مهم‌تر از نتیجه است. مثال: موفقیت کارمند پاسپورت‌داری با رضایت شهروندان اندازه‌گیری نمی‌شود، بلکه با تعداد پاسپورت‌های ارائه شده و درصد خطاهای صفر در اسناد، که می‌تواند با افزایش زمان بررسی و صف‌ها به دست آید. مدل مدیریت عمومی جدید (New Public Management، NPM). از دهه 1980، مکانیزم‌های بازار در مدیریت دولتی گنجانده می‌شوند: KPI (نشان‌های کلیدی کارایی)، وظیفه دولتی، بودجه‌بندی مبتنی بر عملکرد. در اینجا آمار بر روی نتایج (outcomes) تمرکز دارد، نه فرآیندها (outputs). به عنوان مثال، کارایی خدمات اشتغال با تعداد بیکارانی که ثبت‌نام کرده‌اند، بلکه با درصدی که شغل پیدا کرده‌اند، ارزیابی می‌شود. مثال عجیب از بریتانیا (عصر NPM): پلیس، که برای آن نشانگرهای KPI برای کشف سرقت‌های کوچک معرفی شد، شروع به ثبت آن‌ها به عنوان «مفقودالاثر» (که در گزارش‌ها گنجانده نمی‌شود) کرد تا به طور مصنوعی درصد کشف را افزایش دهد. این یک مورد کلاسیک از «متمایل به هدف‌گذاری» (goal displacement) است، زمانی که کارمند رفتار خود را به نشانگر، نه به هدف واقعی، تطبیق می‌دهد. طبقه‌بندی‌های اصلی شاخص‌های آماری و دام‌های آن‌ها شاخص‌های حجم (Outputs): تعداد درخواست‌های خدماتی ارائه شده، بررسی‌های انجام شده، تسهیلات ارائه شده. دام: انگیزه به سمت روش «لوله‌ای» است که به هزینه و موارد پیچیده‌تر آسیب می‌زند. کارمند از درخواست‌های دشوار اجتناب می‌کند. شاخص‌های کارایی (Outcomes): درصد کاهش وقوع جرم پس از برنامه، افزایش رضایت دریافت‌کنندگان خدمات دولتی. دام: out ... Читать далее