پذیرش اروپایی سالنویسی شرقی و سال نو چینی: از شگفتی تا هیبریداسیون گلم مقدمه: میان اسرارآمیزگی و مейн استریم پذیرش (پذیرش) سالنویسی شرقی، به ویژه چینی، و جشن بهار (سال نو چینی، چونگچی) در فرهنگ اروپایی یک فرآیند چندلایه و پیچیده است. این فرآیند از ابتدای تماس‌های اولیه به عنوان یک شگفتی سطحی، از طریق مارگینالیزه شدن در دوران استعمار، به یک هیبریداسیون مدرن تبدیل شده است که در آن عناصر سنت در زمینه سرمایه‌داری جهانی، مولتی کلتوریسم و فرهنگ عمومی تطبیق داده می‌شوند. تحلیل علمی این پذیرش نیاز به رویکرد چندرشته‌ای دارد که شامل تاریخ تماس‌های فرهنگی، جامعه‌شناسی، سیمبولوژی و تحقیقات جهانی‌سازی است. مراحل تاریخی پذیرش تماس‌های اولیه (قرن شانزدهم تا هجدهم): علاقه علمی و تفسیر مبلغی. اولین توصیف‌های سیستم سالنویسی و مراسم سال نو از سوی مبلغان یزیدانی اروپایی (ماتئو ریشی، مارتینو مارتینی) که این سیستم را به عنوان شواهدی از پیشرفت فرهنگ چینی می‌دیدند، انجام شد. اما جشن از طریق چشمان مسیحیت تفسیر شد و اغلب با محکومیت «آزادپرستی‌های» و «عقاید باطل» (پرستش اجداد، روح‌ها) روبرو شد. سالنویسی به عنوان یک سیستم شگفت‌انگیز و دقیق درک می‌شد. دوران اروپاییسم و استعمار (قرن نوزدهم – اوایل قرن بیستم): شگفتی‌سازی و فولکلورسازی. در ذهن عمومی اروپا، سال نو چینی بخشی از تصویر «شرق مرموز و ثابت» بود. این جشن در یادداشت‌های سفر، چاپ‌های اولیه و عکس‌های اولیه به عنوان یک نمایش روشن، پر سر و صدا و در عین حال بیگانه تصور می‌شد. بخش占星ولی سالنویسی (12 حیوان-حامی) مارگینالیزه شد و به عنوان یک باور باطل، در مقابل سالنویسی گریگوریانی «عقلانی» درک می‌شد. دوران پسااستعماری و مولتی کلتوریسم (دومین نیمه قرن بیستم – اوایل قرن بیست و یکم): تأسیس و تجاری‌سازی. با افزایش جمعیت چینی‌های مهاجر، تقویت وزن اقتصادی و سیاسی چین و در چارچوب سیاست مولتی کلتوریسم در اروپای غربی (به ویژه در بریتانیا، فرانسه، هلند)، جشن از محله‌های قومی خارج شد. این جشن به یک رویداد عمومی تبدیل شد که توسط شهرداری‌ها پشتیبانی می‌شد: مراسم در سوهو لندن، منطقه بلوویل پاریس یا دایلسترات آمستردام. سالنویسی از طریق هوروگرافی‌ها در رسانه‌ها به فرهنگ عمومی نفوذ کرد. فرم‌های مدرن پذیرش: مدل‌های هیبریدی امروز پذیرش به صورت جزئی و ابزاری است که فر ... Читать далее