آنالوگ‌های خنده در حیوانات: ریشه‌های تکاملی ارتباط اجتماعی مقدمه: خنده به عنوان یک پدیده پیش‌انسانی برای مدت‌ها توانایی خندیدن به عنوان یک ویژگی منحصر به فرد انسان‌ها شناخته می‌شد که به طور نزدیک با توسعه زبان و فرآیندهای شناختی پیچیده مرتبط است. اما تحقیقات مدرن در اتیولوژی و عصب‌شناسی مقایسه‌ای نشان می‌دهد که آناگلگ‌های رفتار خنده‌مانند در طیف وسیعی از گونه‌ها وجود دارند، به ویژه در پستانداران اجتماعی. این الگوهای صوتی و رفتاری عملکرد مشابهی دارند: کاهش تنش اجتماعی، نشان‌دهی به قصد بازی و تقویت پیوندهای اجتماعی. مطالعه این پدیده‌ها به بررسی ریشه‌های تکاملی خنده انسانی کمک می‌کند و امکان دارد آن را نه به عنوان یک اختراع منحصر به فرد، بلکه به عنوان یک تطبیق از فرم‌های قدیمی ارتباط اجتماعی قدیمی‌تر در نظر بگیریم. پیمان‌ماهیان: پیشینیان مستقیم تکاملی آناگلگ‌های نزدیک‌ترین به خنده انسانی در پیمان‌ماهیان یافت شده‌اند. در سال ۲۰۰۹ گروهی از عصب‌شناسان تحت رهبری مارینا داوila-ross از دانشگاه پورتسموث تحلیل صوتی از واکولیزاسیون‌هایی که در طول خنده بازی کودکان اورانگوتان، گوریل، شامپانزه و بونوبو ایجاد می‌شود، انجام دادند و آن‌ها را با خنده نوزادان انسان مقایسه کردند. نکات کلیدی: همه گونه‌ها صداهای ریتمیک و قطع و وصل شده را در هنگام خنده بازی تولید می‌کنند که در طول نفس‌های خروجی ایجاد می‌شوند. ساختار صوتی این صداهای در شامپانزه‌ها و بونوبو به خنده انسان نزدیک‌تر بود که با نزدیکی تکاملی ما همخوانی دارد. خنده بونوبو با تناژهای بالاتر و فرکانس بیشتر مشخص است که به نظر دانشمندان می‌تواند نشان‌دهنده شخصیت اجتماعی کم‌آغوش و بیشتری از آن‌ها باشد. صداهای خنده‌مانند در گوریل‌ها و اورانگوتان‌ها ساکت‌تر بود و بیشتر به فریاد یا نفس‌های سنگین شباهت داشت که احتمالاً به آناتومی آن‌ها (وجود کیسه‌های گلو) و روش زندگی کم‌تر زمینی آن‌ها مرتبط است. عملکرد: در پیمان‌ماهیان این صداها به عنوان یک سیگنال واضح از حالت بازی هستند که از تفسیر نادرست نیش‌های بازی، دعواها و ضربات به عنوان آزار جلوگیری می‌کند. تحقیقات نشان می‌دهد که شامپانزه‌هایی که با یکدیگر خنده می‌کنند، به ترتیب و واکنش شریک خود دقیقاً توجه می‌کنند. موش‌ها: سیگنال‌های اضافی صوتی خوشحالی یکی از شگفت‌انگیزترین کشفیات ... Читать далее