İş Terapisi: Tarih ve Çağdaşlık İş terapisi (ergoterapi), bilimsel-pratik bir disiplin olarak, amaçlı faaliyet (occupation) kullanarak insanın işlevsel yeteneklerini yeniden kazandırma, destekleme ve geliştirme amacıyla kurulmuştur. Onun evrimi, ahlaki tedaviden kanıtlı rehabilitasyon bilimine kadar, sağlık, engelli ve sosyal entegrasyonun anlaşılmasında önemli değişiklikleri yansıtmaktadır. Tarihsel Kökler: Ahlaki Tedaviden Sistemleştirmeye İş terapisinin kökleri, hastalıklı düşüncelerden uzaklaşmak için iş ve el sanatları kullanımına dayalı antik uygulamalara dayanmaktadır. Ancak sistematik yaklaşım, 18. yüzyılın sonları ve 19. yüzyılın başlarındaki "ahlaki tedavi" (moral treatment) hareketi çerçevesinde gelişmiştir. Fransız Filipp Pinel ve İngiliz William Tuke, psikiyatri hastanelerinde zincir ve izolasyonu yapılandırılmış faaliyetlere ( bahçecilik, el sanatları) dönüştürerek, meşguliyetin zihni düzenlemeye ve iyileşmeye yardımcı olduğunu düşünmüşlerdir. Çalışma, ahlaki iyileştirme ve disiplin aracı olarak görülmüştür. Amerika'da Benjamin Rush ("Amerikan psikiyatrisinin babası") 19. yüzyılın başlarında, melankoli tedavisinde el işçiliğini bir araç olarak önermiştir. İlk Dünya Savaşı'nın ardından büyük miktarda fiziksel ve psikolojik yaralanmalar ("kontuzyon") olan genç engelli bireylerin aktif yaşama geri dönme ihtiyacı, bilimsel bir yaklaşım gerektirmiştir. Veteranların yeteneklerine uygun meslekler öğretildiği "iş okulları" ortaya çıkmıştır. Profesyonel Disiplinin Kökleşmesi (20. Yüzyıl) İş terapisi, 1917 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nde Ulusal İş Terapisi Destekleme Topluluğu (NSPOT) kurulmasıyla resmen bir meslek olarak şekillenmiştir. Onun öncüleri: William Rush Danton Jr. ve Eleonora Clark Slaught, faaliyetin temel insan ihtiyacı olarak gördükleri ve onun bozulmasının disfonksiyonun nedeni olarak gördükleri, Slaught, ergoterapistler için ilk eğitim programını kurmuştur. Onların anlayışına göre, amaç sadece hastayı meşgul etmek değil, hastanın hastalı ... Читать далее