İspanyol ve İngiliz alfabeleri, ortak Latince kökenlerine rağmen, yapı, fonetik ve ortografik ilkelerde temel farklılıklar gösterir. Bu farklılıklar, her dilin benzersiz tarihsel gelişiminden kaynaklanır ve iki farklı yazı sistemi oluşturmasına yol açmıştır. Bu sistemlerin karşılaştırmalı analizi, onların doğasını daha derinlemesine anlamamıza olanak tanır ve onların öğrenilmesi sırasında ortaya çıkan birçok zorluğu açıklar. Mikrosel ve benzersiz unsurlar Modern İspanyol alfabesi 27 harften oluşurken, İngiliz alfabesi 26 harften oluşur. Temel fark, İspanyol dilinde bulunan ve Latince kelimelerdeki çift "nn"den gelişmiş "Ñ" (ene) harfinin varlığıdır. Bu harf, tarihsel olarak İspanyol dil kimliğinin ayrılmaz bir sembolüdür. 2010 yılı reformuna kadar İspanyol alfabesi, fonetik benzersizliğini vurgulamak için "Ch" ve "Ll" dıグラфlarını kendi başına harfler olarak resmi olarak içeriyordu. Tam tersine, İngiliz alfabesi ek harfler içermemekle birlikte, "th", "sh" ve "ch" gibi dı格拉fları aktif olarak kullanır, ancak bu dı格拉flar harf olarak sayılmaz. Fonetik ilke karşı tarihsel ortografi En önemli fark, yazı ve ses arasındaki ilişki ilkesindedir. İspanyol alfabesi, nadir istisnalar dışında yüksek derecede fonetiktir: her harf, genellikle tek bir sabit sesle uyumludur. Bu, yazıya dayalı telaffuzun öngörülebilirliğini sağlar. "V" harfi, İspanyol'da [β] olarak telaffuz edilir ve çoğu durumda "B" ile neredeyse aynıdır, bu da "V" harfinin bir örneğidir. İngiliz dilinde ise tarihsel ortografi ilkesi hakimdir; kelimenin yazılışı genellikle eski telaffuzunu yansıtır. Aynı harf, "f*a*te", "c*a*t" ve "f*a*ther" kelimelerdeki "A" gibi birçok sesi taşıyabilir ve harf kombinasyonları, tamamen öngörülemez ses kompleksleri oluşturabilir. Diakritik işaretler ve sessiz harflerin rolü İspanyol yazı, anlam ayrımı ve fonetik işlevleri yerine getirmek için diakritik işaretleri aktif olarak kullanır. Akut (vurgu), genel kuralları ihlal eden vurgulu heceleri veya homonimleri ayırmak için kull ... Читать далее