Zaha Hadid ve mimarideki katkısı: dekonstrüksiyon, parametrik ve yeni plastik Zaha Hadid (1950-2016), sadece ünlü bir mimar değil, XX yüzyıl mimar modernizmi ile radikal bir kopuşu simgeleyen ve yeni bir estetik ve teknolojik paradigmayi pekiştiren bir figürdü. Onun katkısı, tek bina oluşturmakla sınırlı değildir; form dilinin dönüşümü, tasarım metodolojisi ve alan felsefesinin alanında yatmaktadır. Teorik kökenler: Sovyet avangardından dekonstrüksiyona Bagdad'da doğan ve Londra'daki Mimarlık Derneğinde öğrenim gören Hadid, iki ana akımdan etkilendi: Rus süpermatizmi ve konstrüktivizm (Kazimir Malevich, Vladimir Tatlin). Onlardan dinamik geometri, havada asılı formlar, mimarlık, heykel ve tablo arasındaki sınırları bulanıklaştıran bir fikir miras aldı. Onun erken çalışmaları, neredeyse resimsel kompozisyonlar, hat ve plakaların "patlamış" halidir. Dekonstrüksiyon (Jacques Derrida) ve mimaride dekonstruktivizm. Hadid, bütünlük, statiklik ve net yapı logiklerini tartışan ilk kuşak dekonstruktivistlerden biriydi. Onun mimarisi, istikrarsızlık, kayma, bozma ve karmaşıklık üzerine bir araştırmadır. Temel kavram: «Buz erime» — formlara yaklaşımlarını tanımlayan bir metafor, kontekstüel güçler (rüzgar, gravite, insan hareketi) tarafından deforme edilebilecek, ancak yapısal bütünlüğü koruyabilecek bir şey olarak tanımlar. Parametrik tasarım metodolojik devrimi Hadid sadece futuristik formların yaratıcısı değil, geniş uygulama alanına parametrik tasarımın yerleştirilmesinin öncüsüydü. Sabit boyutlu çizimlerden ziyade, bürosu Zaha Hadid Architects (ZHA), Patrick Schumacher yönetiminde karmaşık algoritmik modeller kullanmaya başladı. Parametrik tasarımın niteliği: Proje bileşenleri (form, yapı, mühendislik sistemleri) parametreler ve bağımlılık sistemiyle bir araya gelir. Bir parametrenin (örneğin, güneşin açısı veya betonarme çubuk yükü) değişmesi, tüm modelin kaskadik olarak yeniden hesaplanmasına neden olur. Bu, traditionel yöntemlerle tanımlanamayan çok karmaşık, ancak tam ... Читать далее