زاها حديد وآثار عربی در معماری: تجزیه و تحلیل سنت در عصر دیجیتال زاها حديد (1950-2016)، متولد بغداد، اغلب در بافت غربی به عنوان معمار جهانی و انبساطی غیرملی شناخته می‌شود. اما آثار او شامل یک گفتگوی پیچیده و نوآورانه با میراث فرهنگی عربی و مسلمانان است. این گفتگو نه یک نقل و قول مستقیم، بلکه یک تجزیه و تحلیل عمیق و بازتفکر اصول فضایی، جغرافیایی و زیبایی‌شناسی شرق از طریق مناظرپارامتریک و فلسفه مدرن شکل است. رهنمایی از سادگی: نه منارات و گنبد، بلکه استعاره اصول حديد عمداً از استعاره‌های تاریخی اجتناب کرد. او به استایل‌های کلیشه‌ای علاقه نداشت، بلکه به ایده‌های بنیادی علاقه‌مند بود: ایده بی‌نهایت و عمق. مخالفت با ترکیب ثابت و متمرکز غربی و مفهوم بی‌نهایت الگوی مسلمانان که ادامه دارد ورای دیدنی‌ها. در معماری او این ایده به صورت افق‌های محو شده، فرم‌های سیال و فقدان مرزهای واضح بین کف، دیوار و سقف بیان می‌شود. فضا به عنوان یک میدان بی‌پایان در حال ادامه تجربه می‌شود، نه یک سری از اتاق‌های بسته. جغرافیا و کالیگرافی. نویسندگی عربی و نقش‌آرایی (گیریخ، آربسکا) بر اساس تبدیل خط، دینامیک آن، پیچیدگی و تورم است. آثار حديد معمارانه‌ای در سه بعدی از کالیگرافی است. خط نه تنها یک کناره را توصیف می‌کند، بلکه یک مسیر نیرومند می‌شود که تمام فضا را سازماندهی می‌کند. مثال: پروژه خانه مسکونی Zaha Hadid Architects در بیروت (2019) با نمایی که به خطوط بزرگ، متوقف شده در حرکت شباهت دارد. نور و سایه به عنوان ماده. در معماری عربی سنتی، ماخربیا (رسمی از جعبه‌های خشابی) و بازی پیچیده نور ایجاد یک حالت مرموز و تغییرپذیر ایجاد می‌کند. حديد این ایده را به سطح جغرافیا پیچیده ترجمه می‌کند. در مرکز گایدر علی‌اف در باکو (2012) نور بر سطح‌های سفید سیال می‌خزد و سایه‌های تغییرپذیر ایجاد می‌کند و احساس سبکی ایجاد می‌کند که با سبکی نور در مساجد هماهنگی دارد. تفسیر محلی: پروژه‌های منطقه‌ای ارتباط با بافت به وضوح در پروژه‌های او برای کشورهای خاورمیانه آشکار شد، جایی که او توانست معماری‌ای ایجاد کند که همیشه مدرن و ریشه‌دار در روح محلی است. موزه هنرهای اسلامی در شرقی (پروژه 2013، اجرا پس از مرگ). این فرم سیال و پیچیده‌ای که برای حديد معمولی نیست، بلکه یک ترکیب از حجم‌های کریستالی برخوردی است. معماران د ... Читать далее