Pierre Bourdieu hakkında din araştırması: alan, gabitus ve sembolik sermaye Giriş: Socioloji olarak sosyal coğrafya Pierre Bourdieu (1930-2002) din araştırmasına yaklaşımı klasik anlamda ayrı bir "din sosyolojisi" değildir. Bu, teori pratiği ve alan, gabitus ve sermaye konseptleri gibi genel analitik araçlarını dini fenomene uygulamasıdır. Bourdieu için din, sadece inanç sistemi veya varoluşsal sorulara verilen bir yanıt değil, aynı zamanda belirli bir sosyal alan ("alan")dır, bu alanda dinî iyiliklerin (kurtuluş, anlam, meşruiyet) üretimi ve dağıtımı üzerinde monopoli elde etmek için mücadeleler yürütülür. Analizi dinin kutsallık örtüsünü kaldırarak, onu simgesel iktidar mücadelesinin bir alanı olarak ortaya çıkarır. Ana kavramlar: alan, gabitus, sermaye Bourdieu'nun din'i burdieuzyen tarzda anlamak için genel teorisini anlamak gerekir. Dini alan, çeşitli agenslerin (kilise hiyerarşisi, peygamberler, dinî ierarcılar, aktif laikler, mezhepler) farklı pozisyonlarda bulunduğu ve birbirleriyle rekabet ettiği nispeten özerk bir sosyal ilişki alanıdır. Mücadele, kutsalı üzerinde meşru iktidarın gerçekleştirilmesi üzerinde monopoli elde etmek için yürütülür, yani "doğru" inanç, ritüel, ahlakın ne olduğunu belirleme hakkı için. Bu alan, resmi kurtuluş uzmanları (kilise ierarchisi) vs. laikler (vatandaşlar) ve kilisenin içinde kendisi — ortodoksi ve heterodoksi, muhafazakârlar ve reformcular arasında karşıtlık etrafında yapılandırılmıştır. Dini gabitus, uzun vadeli dinî uygulamaya katılım yoluyla bireyin vücuda ve psikasına entegre edilen (vücuda ve psikikte yerleşen) bir dispozisyon sistemidir. Bu, dogmatiklerin bilinçli bilgi değildir, "dinî duyu", "pratik his": kilisede nasıl davranacağını, nasıl namaz kılacağını, "kendilerini" ve "dışları" nasıl ayıracağını, neyin günah sayılacağını bilmek gibi bir "dinî duyu" ve "pratik his"tir. Gabitus, pratikleri üretir, bu pratikler de alanı yine üretir. İşçi-katolik ve entelektüel-katolik dinîliklerin farklılaşması, farklı sınıf ... Читать далее