Баба – eğitim sürecine katılan: beyanat veya aile sosyolojisi ve nöropedagogik bağlamında yenilik Giriş: Kaynak sağlayıcıdan ortak öğrenme ögesine evrim Родителей olarak eğitim sürecine katılanların hukuki statüsü, Federal Kanun "Rusya Federasyonu'nda Eğitim Hakkında" (madde 44) tarafından pekiştirilmiş, sadece bir retorik figür değil, aynı zamanda pedagojide küresel paradigma değişiminin bir yansımasıdır. Bu geçiş, paternalist modelden ("okul öğretir, baba koşulları sağlar") ortaklık modeline, sistemik, kültürel ve kognitif engellerle karşılaşarak, pratikte beyanat ve gerçek inovasyon arasındaki gerilim alanına dönüşmektedir. Bu ikilemin analizi, nörobilimlerin çocuk beyninin gelişimi hakkında verilerini, aile sosyolojisi ve sosyal sermaye teorilerini dikkate alan disiplinlerarası bir yaklaşım gerektirir. Teorik temeller: neden ebeveyn katılımı bir seçenek değil, bir zorunluluktur?Neyroplastisite ve hassas dönemler: Modern nörobilim (S. Dehaene, J. Medina'nın çalışmaları) çocukların kognitif ve duygusal gelişiminin doğrusal olmadığını ve kaliteli ortamın, uyumlu (consistency) uyarımların ana unsuru olduğunu kanıtlamıştır. Okul ve aile değerleri, normları ve uygulamaları arasındaki boşluk, çocuğa kognitif disonans yaratır, stresi (kortizol salgısı, hipokampus üzerinde olumsuz etkisi olan) artırır ve öğrenme verimliliğini düşürür. Ebeveyn, bu dünyaların "tercümanı" ve "entegratörü" olarak kritik bir bileşen haline gelir. Sosyal sermaye teorisi (J. Coleman): Çocuğun eğitim başarısı, doğrudan ailenin sosyal sermaye miktarıyla doğrudan ilişkilidir — ebeveynler ve öğretmenler arasındaki sağlam, güvenilir ilişkiler, aileler arasındaki ilişkiler. Bu ağlar bilgi alışverişini, karşılıklı desteği ve ortak eğitim normlarının oluşturulmasını sağlar. Formel, beyanat niteliğindeki katılım (her çeyrekte bir kez veli toplantılarına katılım) bu sermayeyi oluşturmaz. Dağıtılmış zeka kavramı (distributed cognition): Bugünkü eğitim süreci, öğretmen, öğrenci, sınıf arkadaşları, dijital ... Читать далее