Богunun Görünüşü: Bayramın Tarihi ve Çağdaşlık Arka Plan: Bir Bayramın Anlamlı Katmanları Bogunun Görünüşü (Yunanca: Επιφάνεια — "Görünüş", "Bogunun Görünüşü"), veya Batılı geleneğe göre Epifania, en eski Hristiyan bayramlarından biri olup, tarihi ve çağdaş uygulamaları karmaşık bir teolojik evrimi ortaya çıkarır. İlk başta Tanrı'nın Vukufu'nu birleştiren tek bir bayram olan bu bayram, liturgik gelişme sürecinde birkaç anlamlı odak noktasına ayrılmıştır. Batılı Hristiyanlıkta en önemlisi putperestliğe tapma, Doğu'da ise Kutsal Ruhun Kırılmışta (Bogunun Görünüşü) yer alır. Onun köken analizi, erken Kilise'nin İncil'in çelişkili yorumlarıyla polemikte İsa'nın ilahiyetini nasıl anlamış ve pekiştirdiğini takip etmemizi sağlar. 1. Kökenler: Tek bir bayramdan anlamlı bölümlere ayrılma Tarihi kanıtlar, II–III yüzyıllarda doğu Hristiyan cemaatleri (özellikle Mısır ve Küçük Asya'da) 6 Ocak'ta tek bir bayramı kutladıklarını gösterir. Onların bakış açısına göre, Tanrı'nın ilahi doğasının ortaya çıktığı birkaç önemli olayı birleştiren bu bayram: Doğum (Vukuf). Putperestliğe tapma (dilencilerin dünyaya tanıtımı). İordan'a Kırılma (Tanrı'nın Oğlunun olarak ortaya çıkması, gökyüzünden ses). Galilea'nın Kanes Galileye'sinde (güç olarak ortaya çıkması). İlginç bir gerçek: 6 Ocak'ın kutlanmasına ilişkin en eski doğrudan atıf, II. yüzyılda vasiliyan gnostik cemaatine ait (II. yy.), bu da Ortodoks teologlarının bayramın içeriğini daha net doktrinal bir şekilde geliştirmesine ve putperest yorumlara karşı daha net bir tutum sergilemesine teşvik etmiştir. Batı'da ise, Roma Kilisesi'nde, büyük olasılıkla putperest Natalis Solis Invicti ("Nepotunun Doğuşu") adlı putperest bayramı Hristiyanlaştırma arzusu nedeniyle 25 Aralık'ta bayram günü olarak kabul edilmiştir. Bu, anlamların dağılmasına yol açmıştır: 25 Aralık, tarihsel olarak İsa'nın bedensel doğumu bayramı, 6 Ocak ise ruhsal "görünüş" olarak dünyaya, Kırılma ve putperestliğe tapma üzerine odaklanmıştır. Bu bölümlendirme, IV. yüzyılın s ... Читать далее