Antik Çağ Klasikleri ve Modernite: Bin Yıllık Bir Diyalog Antik Çağ Klasikleri, Antik Yunan ve Roma mirası, donuk bir müze eseridir. Batı medeniyetinin canlı kodunu temsil eder, modernitenin yorumları, provokasyonları ve çağdaşlıkların sorunlarına verilen yanıtların sürekli bir kaynağıdır. Onun bugünkü günle olan bağlantısı, doğrudan bir etki değil, karmaşık bir diyalogtur; modern bilinç, antik metinleri ve imgeleri yeniden keşfeder, kendi korkuları, umutları ve zihinsel arayışlarında yansıma bulur. Antikçılığın Modernite'deki Üç Modusu Antikçılık, kavramsal çerçeveyi oluşturan temel. Antik dil, bilim, siyaset, felsefe ve sanatın terimsel çerçevesini oluşturdu. «Demokrasi» (halkın gücü), «tragedi» (kuzu şarkısı), «politiği» (polis işleri), «etik» (karakter, ahlak), «tarih» (araştırma) gibi kavramlar doğrudan ödünçlerdir. Modern insan, demokrasi krizini tartışırken aslında Aristoteles ve Platon ile bir tartışma yürütüyor; tragedyanın yapısını analiz ederken Aristoteles'in «Poetika'sına» başvurur. Hatta «gadget» kelimesi etimolojik olarak eski Fransızca gagée (küçük araç) kelimesinden gelir, ancak yaşamı kolaylaştıran inovatif araç kültü tipi, Dedal efsanesine dayanır. Antikçılık, varoluşsal ve siyasi sorunların aynası. Antik metinler, tizliğini kaybetmemiş sorular ortaya çıkarır: İktidar ve adalet: Platon'un «Devlet»i ve Aristoteles'in «Politika'sı», ideal devlet, tiranlık ve yasın rolü hakkında tüm tartışmaların ilk kaynaklarıdır. Modern siyaset bilimcileri, Platon gibi, iktidarı yolsuzluk ve cehaletten korumak hakkında düşünürler. Şahsiyet ve toplum: Sofokles'in «Antigone'sı»nda polis yasası ile kişisel vicdan arasındaki çatışma, her türlü sivil haklar ve vicdan özgürlüğü mücadelesinin örneğidır. Antigone'nun «Ben nefret için değil, sevgi için doğdum» sözleri, karşıtçılara slogan oldu. Teknoloji ve etik: Dedal ve İkaros efsanesi, ilerlemenin ikiyüzlü doğası ve mucitlerin gururunu archetipik bir uyarıdır. Gen editasyonu ve İK'nin çağında bu hikaye yeni derinlik kaz ... Читать далее