9 yaşında yetenekli bir çocuğa sahip olan ebeveynin davranış algoritması: yetenek destekleme ve çocukluğun korunması arasında denge 9 yaşındaki bir yetenekli çocuğa sahip olma, karmaşık bir yönetim ve duygusal zorluk demektir. Bu yaşta (orta okulun son yılı) gelişimdeki asinkronluk özellikle belirgin: önde gelen zihinsel gelişim, yaşına uygun duygusal ve sosyal ihtiyaçlarla çelişebilir. Ebeveynin davranış algoritması, "yetenek geliştirme" olarak değil, bütünsel bir kişinin sağlıklı büyümesine yönelik bir ekosistem oluşturma yönelimli olmalıdır, burada yüksek zeka önemli bir, ancak tek özellik değil. 1. Tanımlama aşaması: anlama, etiketleme değil. İlk ve en önemli şey, "yetenekli" olarak nitelenen soyut bir etiketten yola çıkarak, çocuğun profiline spesifik bir anlama ulaşmak. Yetenek türünü belirleyin: Zihinsel, akademik (konu bazlı), yaratıcı (sanatsal, edebi), sosyal (liderlik)? Çoğunlukla birleşik bir durum vardır. Asinkroniyet belirleyin: Onun nerede yıllar ötesi bir avantaja sahip olduğunu, nerede yaşına uygun veya hatta geri kalmış olduğunu (motor beceriler, duygusal düzenleme, öz bakım becerileri) belirleyin? Örneğin, kuantum mekanikleri hakkında tartışan bir çocuk, kırmızı kalemlerinizi kırmış olmasından ağlayabilir. Bu, bir manipülasyon değil, asinkroniyetin bir sonucudur. Onun motivasyonunu anlayın: Onu içsel bilgi arzusu (bilmek isteme) mi yoksa dışsal onay (ödül, zaferler) mi motive ediyor? Bu, destek stratejinizi belirleyecektir. İşlem: Gayri resmi bir profil oluşturun. "Çocuğum bir geni" değil, "çocuğum logiko-matematik alanda öne çıkıyor, derin bir odaklanma var, ancak yazma konusunda yavaş motor becerileri nedeniyle zorlanıyor ve çok duyarlı" gibi. 2. Stratejik aşama: eğitim navigasyonu. Okul sistemi genellikle bireysel yollar hazırlamaya hazır değildir. Ebeveynin rolü, savunucu ve navigatör olmaktır. Okul ile diyalog: "Ona derinlemesine bir program verin" gibi talepler yerine, belirli çözümler sunun: konu bazlı bireysel planlar, sıradan görevlerin y ... Читать далее