«کامن‌های موانع‌برخوردی‌ها» (Stolpersteine): میکرو-مνηمونیه‌ها به عنوان انسان‌شناسی یادآوری هولوکاست در آلمان فеномن «کامن‌های موانع‌برخوردی‌ها» (Stolpersteine) یکی از بزرگترین و در عین حال شخصی‌ترین ابتکارات یادآوری در جهان است که به طور رادیکال چهره یادآوری هولوکاست در آلمان و خارج از آن را تغییر داده است. اینها نه تنها یادبودها بلکه ابزاری برای «انسان‌شناسی‌سازی» تاریخ هستند که اعداد و ارقام قربانیان را به زندگی‌های فردی تبدیل می‌کند که در بافت زندگی روزمره شهری جا افتاده‌اند. 1. ایده: یادآوری غیرمتمرکز و «اصل موانع‌برخوردی‌ها این پروژه توسط هنرمند آلمانی گونتر دمینگ در سال 1992 آغاز شد. فلسفه او بر خلاف یادبودهای بزرگ و متمرکز مخالف است. به جای یک مکان یادآوری — شبکه غیرمتمرکز از میکرو-یادبودها که در سراسر اروپا پراکنده‌اند. ایده اصلی — «موانع‌برخوردی‌ها» نه به صورت فیزیکی بلکه به صورت دید و فکر. راهبادی که به یک تابلوی برنز در پیاده‌رو برخورد می‌کند، مجبور به توقف، خمیدن و خواندن نام می‌شود — عملی از توجه و تأمل فردی. هر کدام از این سنگ‌ها به اندازه 10×10 سانتی‌متر در پیاده‌رو جلوی آخرین مکان زندگی مستند شده قربانی نصب می‌شود. روی آن نام، سال تولد، تاریخ اخراج، نام اردوگاه و تاریخ مرگ (اگر معلوم باشد) حک شده است. این کار تبدیل می‌کند «پреследگری از یهودیان» به یک تاریخ خاص: «در اینجا زندگی می‌کرد... 2. پتانسیل علمی و آموزشی: «تاریخ از پایین از دیدگاه علمی، «کامن‌های موانع‌برخوردی‌ها» اصول تاریخ میکرو و تاریخ شفاهی را به عمل می‌آورد. دقت مستند: نصب هر کدام از این سنگ‌ها پیش از این از طریق کار آرشیوی دقیق انجام می‌شود، اغلب توسط دانش‌آموزان، دانشجویان و محققان محلی. این یک فرآیند تحقیقاتی است که جامعه را در بازسازی تاریخ از دست رفته منطقه خود دخالت می‌دهد. تصویرسازی توپوگرافی اجتماعی نازیسم: نقشه مکان‌های قرارگیری سنگ‌ها در شهر (مثلاً در برلین بیش از 12،000 سنگ وجود دارد) به نقشه‌ای از خشونت اجتماعی و نژادی تبدیل می‌شود. این نقشه به وضوح نشان می‌دهد که ماشین سرکوب چگونه به هر خانه، هر محله نفوذ کرده و همه ساکنان را به همکاری یا شاهد کرده است. آموزش در سطح چشم: برخلاف موزه‌ای که باید به آن مراجعه شود، سنگ در مسیر روزمره به طور غیرمنتظره برخورد می‌کند. این کار باعث ... Читать далее