یهودیت و سهم آن در فرهنگ بشری: از انقلاب مونوتئیسم تا مدرن مقدمه: فرهنگ به عنوان عهد سهم یهودیت در فرهنگ جهانی دارای ماهیت بنیادی و متناقض است. این دین که در مقایسه با دیگر مذاهب جمعیت نسبتاً کمی (حدود ۱۵-۱۶ میلیون نفر امروز) دارد، تأثیر بی‌نسبیتاً بزرگی بر شکل‌گیری تمدن غربی و تا حدی تمدن جهانی داشته است. این تأثیر از طریق انبساط امپراتوری یا تغییرات عمومی عمده‌ای که ایجاد نکرده است، بلکه از طریق نوآوری‌های فکری، اخلاقی و روایی قوی، که توسط دو مذهب جهانی – مسیحیت و اسلام و سپس فکر سکولار – به ارث افتاده و بازپرداخت شده‌اند، تحقق یافته است. یهودیت به بشریت نه تنها مجموعه‌ای از آداب و رسوم را ارائه داده است، بلکه سیستم عملی جدیدی برای درک جهان، زمان، تاریخ و شخصیت انسانی ارائه داده است. انقلاب الهی-اخلاقی: مونوتئیسم، تاریخ و قانون تأثیر عمیق‌ترین در زمینه متافیزیک و اخلاق قرار دارد. مونوتئیسم رادیکال و دساکرالیزه کردن طبیعت: برخلاف سیستم‌های مولتی‌تئیستیک و آینیستیک، یهودیت در کتاب مقدس خود خدا را ت transcendent جهان، خالق شخصی و متمرکز بر اخلاق اعلام کرده است. این امر منجر به "تخلف از دنیا" (بر اساس مارکوس وبر): طبیعت دیگر با روح‌های خودخواهانه ساکن نیست و به صحنه مسئولیت انسان تبدیل شده است. این امر زمینه‌سازی‌کننده دیدگاهی برای توسعه علم و برخورد منطقی با جهان شده است. ایده تاریخ خطی: یهودیت با زمانی که در فرهنگ‌های محضی به آن اهمیت داده شده بود، مقابل ایده تاریخ خطی و هدفمند قرار داد که از آفرینش به هدف مشخصی (هسوتون) حرکت می‌کند. تاریخ به عنوان میدانی برای تحقق عهد بین خدا و انسان، صحنه آگاهی الهی و انتخاب انسانی، معنا یافته است. این مدل مادرگاه فلسفه تاریخ غربی شده است. اخلاق مبتنی بر قانون و عدالت اجتماعی: تورا ("آموزش") نه تنها مجموعه‌ای از احکام مذهبی است، بلکه سیستم حقوقی و اخلاقی دقیقی است. مفاهیم مسئولیت اجتماعی، توجه به ضعیف (مطلقه، یتیم، مهاجر)، استراحت در روز شنبه برای همه، از جمله بردگان و حیوانات، در دنیای باستان رادیکال بود. دکالوگ (ده فرمان) در اساس سنت حقوقی و اخلاقی غربی قرار دارد. ایده "تصویر خدا" (تلمه الاهیم) در انسان: ایده‌ای که هر انسانی، بدون توجه به وضعیت، باری از نقش خدایی دارد، بنیان‌گذار ایده ارزش و اعتبار شخصیت انسانی است – بنیان انسان ... Читать далее