چایکوفسکی و ریمسکی-کورساکوف: دوقطبی‌گرایی به عنوان نیروی محرکه موسیقی روسیه مقدمه: دو قطب مدارس آهنگسازان ملی روابط خلاقانه و شخصی پتر ایلیچ چایکوفسکی (۱۸۴۰-۱۸۹۳) و نیکولای آندریئوویچ ریمسکی-کورساکوف (۱۸۴۴-۱۹۰۸) یکی از پرتولیدترین و غنی‌ترین دوقطبی‌گرایی‌ها در تاریخ موسیقی روسیه است. مخالفت و تأثیر متقابل آن‌ها یک انگتروازی دشمنان نبود، بلکه یک رقابت سازنده بین دو شخصیت بزرگ، که دو مسیر متفاوت از توسعه فرهنگ ملی را در اواخر سده نوزدهم نمادینه‌سازی می‌کردند. این مخالفت بین «غرب‌گرا» و «زمین‌گرا»، روانشناس-شاعر و نویسنده-شاعر، انطباقی و سیستماتیک. ۱. ضدپدیده‌های ایدئولوژیک و زیبایی‌شناختی اختلافات آن‌ها ریشه در اصول بنیادی داشت. چایکوفسکی: اتحاد و روان‌شناسی شخصی. فارغ‌التحصیل از کنسرواتوار سن‌پترزبورگ (نوعی غربی)، او موسیقی را به عنوان زبان عمومی احساسات انسانی می‌دید. ایده‌آل او یک ترکیب از فرم‌های اروپایی (سونات، سمفونی، باله) با روح و احساسات موسیقی روسیه بود. آثار او خودبیography و متمرکز بر دنیای درونی شخصیت است. ریمسکی-کورساکوف: مدرسه ملی و «رنگ‌آمیزی موسیقی». عضو گروه «مقدوران»، او به ایجاد یک مدرسه آهنگسازان روسیه‌ای خودجوش، مبتنی بر فولکلور، لادهای کلیسایی، اروپایی‌سازی و موضوعات داستانی-شاعرانه، می‌پرداخت. موسیقی او اغلب عینی و تصویری است، که «داستان می‌گوید» یا «تصویر می‌کشد» (آوازهای داستانی، نقاشی‌های سمفونیک). پس از «بازنگری در ارزش‌ها» در دهه ۱۸۷۰، او به عنوان بزرگترین سیستم‌ساز و معلم گروه «مقدوران» شناخته شد. ۲. حرفه‌ای بودن در مقابل انطباقی بودن: تقابل و غلبه تقابل‌های شدیدترین آن‌ها در مورد تکنیک آهنگسازی بود. ریمسکی-کورساکوف جوان و انتقاد از «مقدوران». در جوانی، ریمسکی-کورساکوف مانند دیگر اعضای گروه «مقدوران»، به طور کلی یک آماتور بود و به انطباقی بودن اعتماد داشت. چایکوفسکی، که یک حرفه‌ای برجسته بود، در نامه‌های خصوصی اش نقایص فنی در آثار اولیه او را (مثلاً در «سادکو»)، از جمله «فقر هارمونی» و «ناگونایی فرم»، که با تمامی نوآوری‌های ایده‌آل، اشاره می‌کرد. «انقلاب فنی» ریمسکی-کورساکوف. این انتقاد، به اعتراف خود ریمسکی-کورساکوف، نقش یک داروی تلخ برای او داشت. در دهه ۱۸۷۰، او به یک کار بزرگ خودآموزی پرداخت، از جمله مطالعه هارمونی کلاسیک، کنترپونت و ا ... Читать далее