ورزش و چشم‌اندازها برای افراد با معلولیت: از تطبیق به تحول انقلابی مشارکتی مقدمه: تغییر الگوی فکری — از توانبخشی به دستاوردهای بالا درک امروزی از ورزش برای افراد با معلولیت جسمی (ОВZ) تغییرات بنیادی را تجربه کرده است: از یک فعالیت محدود به توانبخشی و درمانی در اواسط قرن بیستم به یک حوزه کامل ورزش الیت، نوآوری‌های فناوری و ابزار اجتماعی قدرتمند. این حرکت منعکس‌کننده تغییرات کلی در نگرش به معلولیت است — از مدل پزشکی (معلولیت به عنوان مشکل فرد) به مدل اجتماعی (معلولیت به عنوان مشکل تعامل فرد با موانع محیطی). ورزش یکی از محرک‌های کلیدی این تحول است که فرصت‌های جدیدی را در سطح فردی، فناوری و اجتماعی ایجاد کرده است. زمینه تاریخی: از استوک-ماندویل تا بازی‌های پارالمپیک نقطه شروع سال ۱۹۴۸ است، زمانی که جراح مغز و اعصاب بریتانیایی، لودویگ گوتمن، در بیمارستان استوک-ماندویل مسابقات ورزشی برای جانبازان جنگ جهانی دوم با آسیب‌های ستون فقرات را سازماندهی کرد. این یک روش کاملاً توانبخشی بود برای جلوگیری از عوارض و بازسازی روحیه. اما تا سال ۱۹۶۰، این مسابقات به اولین مسابقات بین‌المللی استوک-ماندویل در رم رشد کرده بود که به عنوان مدل پیشرفته بازی‌های پارالمپیک شناخته می‌شود. اتحاد رسمی جنبش‌های المپیک و پارالمپیک (از سال ۱۹۸۸، بازی‌ها در مکان‌های مشابه برگزار می‌شوند) وضعیت ورزش برای ورزشکاران معلول را به عنوان یک ورزش با دستاوردهای بالا تثبیت کرد، نه به عنوان یک درمان. چشم‌اندازهای فردی: تأثیرات چندوجهی شرکت در ورزش برای فردی با معلولیت فرصت‌های پیچیده‌ای را فراهم می‌کند که فراتر از فعالیت‌های فیزیکی است: توانبخشی روانی-فیزیولوژیکی و سلامتی: ورزش با مقابله با بی‌تحرکی، عوارض ثانویه، بهبود هماهنگی، قدرت و عملکرد قلبی-عروقی مبارزه می‌کند. اما تاکید از بازیابی اولیه به آموزش فیزیکی تخصصی برای رشته خاص تغییر کرده است. تحقق خودپنداری و اجتماعی‌سازی روانی: شکستن موانع ورزشی مستقیماً بر خودپنداری تأثیر می‌گذارد و «روحیه قهرمانی» را شکل می‌دهد که در زندگی روزمره نیز منتقل می‌شود. تیم ورزشی یا جامعه می‌تواند محیط اجتماعی قوی‌ای برای تعامل اجتماعی و شکستن استرآپ‌های انزوا باشد. تحقق حرفه‌ای: ورزش الیت برای افراد با معلولیت به حرفه‌ای با سیستم آموزشی، تأمین مالی، کمک‌های مالی و بورس‌های تحصیل ... Читать далее