سویتی نویسندگان درباره کریسمس: بین ممنوعیت، خاطره و سال نو موضوع کریسمس در ادبیات شوروی نمونه‌ای از پالینسکت فرهنگی پیچیده است که جشن مذهبی به مرور زمان محو شد، جایگزین شد، اما در باطن، در خاطرات نوسان و به عنوان کدهای светسنجی حفظ شد. پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷، کریسمس به عنوان جشن مذهبی ممنوع شد و از سال ۱۹۲۹ روز تعطیلی لغو شد. سیاست فرهنگی با «باقی‌مانده‌های کلیسایی» مبارزه می‌کرد، نمادهای آن را با تبلیغات آتئیستی و جشن جدید سوسیالیستی — سال نو (از سال ۱۹۳۵) جایگزین کرد. ادبیات همه مراحل این تحول را منعکس کرد: از разоблачения ساتیریک تا خاطره‌های نوسان و غرق شدن در مذهبولوژی سال نو. مرحله اول (دهه ۱۹۲۰ – اوایل دهه ۱۹۳۰): разоблачение و ساتیرا در ادبیات پیش از شوروی، کریسمس به عنوان باقی‌مانده‌ای مضر، بورژوازی و مظلمه‌ای برای دنیای قدیمی تصویر شده است. ولادیمیر مایاکوفسکی، شعر «خوب است! » (۱۹۲۷). در بخش معروف «چه کسی باید باشد؟»، شعرهایی مستقیماً به افسانه کریسمس حمله می‌کند: «و شما دایی کریسمس با کیسه‌ی هدیه‌ها و درخت کریسمس در دستانش را نمی‌بینید…». برای مایاکوفسکی، کریسمس بخشی از دنیای شهروندی و فریب است که باید توسط انقلاب از بین برود. میخائیل زوشنکو، داستان‌ها. در حالی که او در حالت معمولی خودش را مسخره می‌کند، به رفتار عوامانه و دوستانه با جشن توجه می‌کند. در داستان‌های درباره نئوپولیتان، آداب و رسوم کریسمس به عنوان یک فرمality خالی، که پشت آن طمع، مستی و درگیری‌های خانوادگی را پنهان می‌کند، نشان داده می‌شود. معنا مذهبی آن کاملاً نادیده گرفته می‌شود یا به عنوان غیرعقلانی تفسیر می‌شود. مرحله دوم (میان دهه ۱۹۳۰ – ۱۹۵۰): انتقال و جایگزینی. تولد سال نو سوسیالیستی از اوایل دهه ۱۹۳۰، پس از بازگشت درخت کریسمس به عنوان «سال نو»، نه رождستانی، شروع به ساخت جشن غیرمذهبی سوسیالیستی شد. نویسندگان در این فرآیند شرکت کردند و یک مذهبولوژی جدید ایجاد کردند. ساموئیل مارشاک، «دوازده ماه» (۱۹۴۳). اگرچه این نمایشنامه-شعر به طور رسمی درباره آرزوی سال نو است، ساختار عمیق آن کاملاً کریسمس‌ای است. این داستان درباره معجزه‌ای شگفت‌انگیز است: دخترخوانده‌ای مهربان، کارآمد و فروتن (مثل نیازمندان روحی انجیل) به عنوان پاداش از نیروهای طبیعی شخصی‌سازی شده (ماه‌ها) چیزی را دریافت می‌کند ... Читать далее