مادر اولین کسی است که به ما احساس امنیت می‌دهد. اما اگر این مادر به فرزند خود نه به عنوان یک شخصیت بلکه به عنوان بازتاب خود نگاه کند؟ اگر عشق او بستگی به این دارد که فرزند چقدر به آرزوهای او پاسخ دهد؟ این مادر نارسیستی است. او ممکن است در حضور دیگران مراقب و در تنهایی مخرب باشد. او ممکن است با قربانی‌گری خودش را خفه کند یا به طور سردی نادیده بگیرد. فرزندان این مادران با احساس اینکه هرگز به اندازه کافی خوب نخواهند بود بزرگ می‌شوند. اما این آسیب می‌تواند غلبه شود. در اینجا توضیح می‌دهیم که چگونه می‌توان مادر نارسیستی را تشخیص داد و چگونه می‌توان بهبود یافت. چگونه مادر نارسیستی را تشخیص داد مادر نارسیستی لزوماً فریاد نمی‌زند و نمی‌زند. اغلب عملکرد او ظریف‌تر است. نشانه‌ها: او به طور مداوم درباره قربانیان خود صحبت می‌کند («چقدر برای تو کار کردم»); او به موفقیت‌های فرزند خود حسادت می‌کند (به ویژه دختر); او از فرزند خود به عنوان یک روان‌درمانگر استفاده می‌کند (درباره شوهر یا زندگی شکایت می‌کند); او مرزها را نقض می‌کند (دوستان‌نامه را می‌خواند، بدون اجازه وارد می‌شود); او ظاهر، انتخاب حرفه و شریک زندگی را انتقاد می‌کند; او نمی‌تواند به موفقیت‌های فرزند خود بدون وابستگی به خود خوشحال شود («این به خاطر ژن‌های من است»); او احساسات فرزند خود را کم ارزش می‌کند («تو خیلی حساس هستی، این را دروغ بگو»). فرزند این مادر هرگز احساس عشق بی‌条件 نمی‌کند — عشق باید به دست آید، راحت باشد، استعدادمند و فرمانبردار باشد. انواع مادران نارسیستی روانشناسان چندین نوع را معرفی می‌کنند. مادر-گرفتار: او فرزند را ادامه خود می‌داند، به او اجازه نمی‌دهد که جدا شود، هر قدم او را کنترل می‌کند، حتی در سن بزرگسالی. مادر-غیرقابل دسترسی: او سرد است، عاطفیاً دسترسی‌پذیر نیست، مشغول شغل یا عشق‌های خود است. فرزند احساس می‌کند که بی‌اهمیت است. مادر-نارسیستی اجتماعی: او موفقیت‌های فرزند خود را به نمایش می‌گذارد تا از خودش تعریف کند. در مواقع شکست به طور وحشیانه تنبیه می‌کند. مادر-قربانی: او همیشه بیمار است، رنج می‌کشد، احساس گناه می‌کند (تو مرا به گور می‌اندازی). همه این نوع‌ها آسیب می‌زنند اما به روش‌های مختلف. فرزندان مادران نارسیستی: به چه چیزی تبدیل می‌شوند سناریوهای مختلفی وجود دارد. فرزند ممکن است ... Читать далее