İnfantilizm ve narzisizm. Sıklıkla karıştırılan, ama daha sık el ele giden iki kavram. İnfantil bir insan, “ömrü boyunca çocuk” olan, sorumluluk almak istemeyen biridir. Narzis, “kafasında taç olan yetişkin” ve takdir görmeyi isteyendir. Ama dikkatlice bakıldığında, aralarında birçok ortak nokta var: egocentrizm, empati yapamama, düşük frustrasyon toleransı. Daha da fazlası, infantilizm narzisizmin bir maskesi olabilir, narzisizm ise infantilite beslenir. Bu makalede, onların benzerlikleri, farkları ve kendinizde veya yakınlarınızda bu özellikleri fark ettiğinizde ne yapmak gerektiğini inceleyeceğiz. Yetişkinlikte infantilizm nedir İnfantilizm, yetişkin bir insanın zihninde çocukluk özelliklerinin korunmasıdır. Bu bir teşhis değil, kişisel bir özelliktir. Karar almak istememe, sorumluluğu devralma, “baba” (partner, patron, devlet) arayışı (her şeyi düzenleyecek) gibi belirtilerle kendini gösterir. İnfantil bir insan bir gün içinde yaşıyor, planlayamaz, anlık isteklere kolayca teslim olur. İnanılmaz, spontan olabilir, ama bu spontanlık hızla yorucu olabilir. Kriz durumunda eylem yerine duraksır veya histeriye girer. Kendisine “terbiye” edilmesini sevmez, ama sürekli ağlar ve şikayet eder. Örnek: 35 yaşındaki bir erkek, annesiyle birlikte yaşıyor, kurye olarak çalışıyor ve tüm serbest parayı oyunlara harcıyor. Ya da ev işlerini eşine devreden ve kendisi yorgunluğundan şikayet eden bir kadın. Yetişkinlikte narzisizm nedir Narzisizm, kişisel bir özellik (en şiddetli formunda - bozukluk), büyük ölçüde kendi önemi duygusu, sürekli takdir görmek ihtiyacı ve empati yapamama ile karakterize edilir. İnfantilisten farklı olarak, narzisist çok başarılı, hedef odaklı ve hatta çalışmacı olabilir. Ama başarısı, takdir kazanmak için bir araçtır. Narzisist eleştiriye tahammül edemez, başkalarını küçültür, incinen kendini intikam alır. İçtenlikle yakınlaşamaz, insanları kendini yükseltmek için bir uyuşturucu olarak kullanır. Örnek: tüm başarıları kendine atfeden ve küçük bir anlaşmaz ... Читать далее