مذهب‌ها و ورزش: بین مراسم مقدس و عمل دنیوی مقدمه: بدن ورزشی به عنوان میدان تعامل ایمان و جامعه تعامل مذهب‌ها و ورزش یک پدیده چند بعدی پیچیده است که در آن تمرین فیزیکی دارای معنای نمادین و آیینی می‌شود و دستورات مذهبی به واقعیت‌های رقابت بدنی تطبیق داده می‌شوند. این نه فقط تاریخ درگیری‌ها (مثل ممنوعیت بازی‌ها در امپراتوری رم) بلکه یک تکامل طولانی از ساکرال‌سازی ورزش در آیین‌های باستانی تا استفاده از آن در قرن حاضر برای تبلیغ و شکل‌دهی به هویت مذهبی است. ورزش می‌تواند بخشی از مراسم مذهبی باشد یا حوزه‌ای مستقل که مذهب سعی می‌کند اصول اخلاقی خود را در آن پیاده کند. مبدأ: فعالیت‌های ورزشی به عنوان شکل آیین در جوامع باستانی ورزش و مذهب جدایی‌ناپذیر بودند. مسابقات فیزیکی به عنوان عمل خدمت به خدایان، نمایش شجاعت، یا فرم گنجی (پیروزی به عنوان نشانه رضایت خدایان) در نظر گرفته می‌شد. یونان باستان: مسابقات اولمپیک، پیفای، و استمیه‌ای بازی‌ها جشن‌های مذهبی در عهدایزد بودند. برنده به عنوان شخصی که از رضایت الهی نشان داده شده است (کواین) شناخته می‌شد. پاکسازی آیینی بازیکنان، قربانی‌ها و سوگند در آتشگاه‌ها بخشی ضروری از مراسم بود. مکزیک: بازی ریتوالی در توپ (تلاختی) در مایا و آستکها دارای معنای عمیق کیهان‌شناختی بود، نماد حرکت ستارگان است و نتیجه آن می‌توانست سرنوشت شهرهای کامل را تعیین کند. بر اساس برخی از نسخه‌ها، تیم بازنده (یا کاپیتان آن) به عنوان قربانی به خدایان تقدیم می‌شد که وضعیت ساکرال بازی را نشان می‌داد. نظام‌های مذهبی-اخلاقی و برخورد آن‌ها با ورزش مذاهب مختلف روابط خود را با فرهنگ فیزیکی، گاهی متناقض، بر اساس تعالیم و انسان‌شناسی خود شکل داده‌اند. مسیحیت: مدت‌ها در تعارض با بدن بود. پدران کلیسای اولیه (ترتولیان، اوگسطین) نمایش‌های «بی‌معنا و خونین» (جنگ‌های گلادیاتور، مسابقات دوچرخه‌سواری) را محکوم می‌کردند. اما بعداً، به ویژه در پروتستانیسم، مفهوم «مسیحیت عضلانی» (Muscular Christianity) در انگلستان ویکتوریایی گسترش یافت. این ایده ورزش را به عنوان وسیله‌ای برای تربیت شخصیت، انضباط و پاکی اخلاقی — ابزاری برای ایجاد «بدن قوی در خدمت روح قوی» — می‌دید. این ایده اساس جنبش скаوت و انجمن‌های مسیحی جوان (YMCA) را تشکیل داد. در دنیای مدرن، سازمان‌های مسیحی به طور فعال از ورزش ... Читать далее