جنگ‌های ناپلئونی (1803–1815) اروپا را تا بن‌بست بلند کرده بود. امپراتوری‌ها فرو ریختند، مرزها تغییر کردند، میلیون‌ها سرباز و غیرنظامی جان دادند. اما، برخلاف جنگ‌های جهانی قرن بیستم، یاد از ناپلئون باعث وحشت یکپارچه نمی‌شود. برای برخی او هیولا است، برای برخی دیگر نابغه و برای برخی دیگر قهرمان تراژیک. فرهنگ یاد از جنگ‌های ناپلئونی در هر کشور اروپایی متفاوت است و با افسانه‌های ملی و تجربه تاریخی رنگ آمیزی شده است. این مقاله سفر به میدان‌های نبرد، موزه‌ها و نقشه‌های ذهنی اروپا است. فرانسه: از فرهنگ به بحث در فرانسه ناپلئون برای مدت طولانی قهرمان ملی و تقریباً مقدس بود. امپراتور در کلیسای معلولین دفن شده است که زیر یک قبه مجلل قرار دارد. خاک او در سال 1840 از جزیره سنت هلن به آنجا منتقل شد — این عملی از آشتی ملی بود. اما در قرن بیست و یکم، نگرش به او بیشتر به صورت انتقادی شد. در سال 2021، رئیس‌جمهور مکرون یک گلدانی بر روی قبر او نهاد، اما اعلام کرد که ناپلئون شخصیت پیچیده‌ای است که برده‌داری را در مستعمرات فرانسوی بازگرداند و در میلیون‌ها مرگ شریک بود. با این حال، کتاب‌های درسی فرانسوی همچنان به ژنئی نظامی او احترام می‌گذارند و پیروزی در جنگ روسیه به عنوان یک صفحه تراژیک اما بزرگ آموزش داده می‌شود. فرهنگ ناپلئون در مردم دیگر آن نیست، اما تصویر «کاپрал کوچک» همچنان بخشی از هویت است. روسیه: جنگ داخلی 1812 سال جمع‌بندی در روسیه ناپلئون دشمنی است، "دوازده زبان". یاد از جنگ 1812 — بیشتر درباره نجات عجیب و اتحاد ملی است. بنای یادبود اصلی — کلیسای نجات‌دهنده مسیح (ابتدا برای جشن پیروزی ساخته شد). میدان بородینو مکانی برای زیارت باشگاه‌های تاریخ نظامی است. تولستوی افسانه‌ای ایجاد کرد: "دوبین جنگ ملی". در دوران شوروی، تأکید بر جنبش چریکی و هنر رزمی کوتوزوف شد. در روسیه پس از شوروی، یاد از 1812 سال بخشی از تعلیمات ملی‌گرایی شد، به ویژه پس از فیلم "1812: بالاد اسبلان" (2012) و بازسازی‌های عمومی. ناپلئون در اینجا دشمنی است، اما دشمنی محترم و قوی. آلمان: جنگ آزادی و تضادها برای آلمان، جنگ‌های ناپلئونی زمانی است که از تحقیر (اشغال، مالیات، غارت) و تولد هویت ملی‌گرایی به وجود آمد. "جنگ آزادی" (1813-1815) علیه ناپلئون به رشد ملی‌گرایی آلمانی منجر شد که در نهایت به اتحاد سال 1871 من ... Читать далее