«Üzgünüm» — basit bir kelime, bazı insanlar için neredeyse söylenemez. Onlar yıllarca yakınları ile konuşmayabilir, işlerini kaybedebilir, ailelerini yıkabilir, ama bu kısa «affet» kelimesini söyleyemeyebilir. Ne var bu arkasında? Gurur? Korku? Psikolojik rahatsızlık? İzin istemeyen insanın psikotipi karmaşık bir yapıya sahiptir ve onu anlamak için kişiliğin derinliklerine bakmak gerekir. Narzis: Ben mükemmelim, bu yüzden hata yapmam İzin istemeyen insanların en yaygın psikotipi narzisiktir. Narzis, kendi eşsizliğini gerçekten inanır. Onun için hata yapmak, Tanrı olmadığını, sadece bir insan olduğunu kabul etmekle eşdeğerdir. Bu dayanılmazdır. Bu yüzden narzis gerçekliği yeniden yazar: «Bu seni provokasyon etti», «Ben şaka yaptım, sen anlamadın», «Sen çok duyarlısın». Uygun deliller varsa bile izin istemeyecek. İzin istemek yerine, mağduranın duygularını küçümser. Bu tür bir insanla yaşamak, sürekli kendini şüpheye düşürmek anlamına gelir. Mükemmeliyetçi: Hata = felaket Mükemmeliyetçi için hata, sadece bir hata değil. İdeal bir kendilik imajının çöküşüdür. Kendisini hata yapmamaktan ne kadar korktuğunu düşünün. Hata yapmak, kendi kendini aşağılamak anlamına gelir. Eğer mükemmeliyetçi size ayak üstüne bastıysa, daha çok «sen ayaklarını doğru yerde koymadın» der, «üzgünüm» demez. İzin istemek için kendini aşağılamak anlamına gelir. Mükemmeliyetçiler, sürekli bir gerginlik içinde yaşadıkları için sıkça tükenirler. İzin istememeleri, içlerindeki onları terbiyen iç eleştiriye karşı bir koruma olarak çalışır. “Mağdur” psikotipi: Daima incinen Paradoxik olarak, mağdur pozisyonundaki bir insan da izin istemez. Neden? Çünkü onlar, dünya sürekli kendilerine saldırıyor gibi düşünüyorlar ve her hareketleri zorunlu bir kendini savunma. «Evet, ben sizi incittim, ama beni zorladılar». «Geciktim, çünkü depresyondaydım». Sorumluluk alamazlar, sadece mazeretler bulurlar. İzin istemezse, kendini haksız bulur ve bu, onların dünya görüşünü (her zaman acı çekiyorum) yıkar. Bu tür ins ... Читать далее