ثروت و فقر نه تنها شرایط حساب هستند. این دو جهان‌های کامل هستند که سیستم‌های اخلاقی مختلفی در آنها شکل می‌گیرند. آیا می‌توان درباره اخلاق ثروتمند و اخلاق فقیر به عنوان چیزهای جداگانه صحبت کرد؟ البته. اما بین آنها نیز چیزهای مشترکی وجود دارد. هر دو اخلاق درباره بقا، دignity و نحوه برقراری ارتباط با جهان هستند. اخلاق ثروتمند: مسئولیت و آزادی فرد ثروتمند، به طور معمول، آزادی بیشتری در انتخاب دارد. او منابعی دارد که نه تنها نیازهای خود را برآورده کند، بلکه بر دیگران نیز تأثیر بگذارد. بنابراین اخلاق او اغلب بر اساس مسئولیت است: برای کلمات خود، برای سرمایه‌گذاری‌های خود، برای کسب و کار خود. او نه تنها پول درمی‌آورد — او شغل‌ها ایجاد می‌کند، مالیات می‌پردازد، در فعالیت‌های خیریه شرکت می‌کند. اما این اخلاق نیز جنبه‌ای تاریک دارد. پول می‌تواند احساس بی‌نهایت بودن را ایجاد کند. ثروتمند ممکن است شروع به فکر کردن کند که خود را «انتخاب شده» می‌داند و فقرا را «ناپسندیده» می‌داند. این باعث تغییر در دیدگاه عدالت می‌شود. او ممکن است فکر کند: «من به دست آوردم — پس من شایسته‌ام. تو به دست نیاوردی — پس تلاش نکردی». این منطق دلایل ساختاری فقر را نادیده می‌گیرد: دسترسی به آموزش، سرمایه اولیه، سرمایه اجتماعی. اخلاق ثروتمند اخلاق فرصت‌هاست. این اخلاق نه تنها نیکوکاری، بلکه فروتنی را می‌طلبد. به رسمیت شناختن اینکه موفقیت شما نه تنها دستاورد خود شماست، بلکه هدیه‌ای از سرنوشت، جامعه، خانواده. این کار دشوار است. اما این همان چیزی است که یک ثروتمند خردمند از یک کیسه پول ساده جدا می‌کند. اخلاق فقیر: دignity و تطبیق فرد فقیر در شرایط محدودیت‌های سخت زندگی می‌کند. اخلاق او تحت تأثیر نیازها شکل می‌گیرد. این اخلاق بقا است: چگونه بچه‌ها را تغذیه کنیم، چگونه خانه را حفظ کنیم، چگونه در چشم جامعه از دست نرفته باشیم. فقرا اغلب集体‌گرایانه‌تر هستند: به اقوام، همسایگان، دوستان اعتماد دارند. کمک متقابل نه به عنوان نیکوکاری، بلکه به عنوان روشی برای بقا است. فقر دارای افتخار خود است. «من حتی اگر گرسنه باشم، دزد نمی‌کنم». این نه تنها اخلاق است، بلکه حفاظت از دignity خود در جهانی که به شما همیشه تحقیر می‌کند. فرد فقیر ارزش پول را می‌داند، بنابراین او اغلب بیشتر پس‌انداز می‌کند، بیشتر عملی است. اما پس‌اندا ... Читать далее