خوشحالی فقط یک احساس نیست. نه "ها-ها" و نه "یایه، جمعه". این یک وضعیت عمیق روحی است که از شرایط مستقل است. می‌توان همه چیز را از دست داد — سلامت، پول، عزیزان — و هنوز خوشحال بود. و می‌توانیم ویلا و قایق داشته باشیم، اما درونی خالی باشیم. پس خوشحالی به عنوان یک وضعیت روحی چیست و چه تفاوتی با لذت ساده دارد؟ بیایید بررسی کنیم. لذت در مقابل خوشحالی لذت از بیرون می‌آید: غذای خوشمزه، رابطه جنسی، برنده شدن در قرعه کشی. آن سریع می‌گذرد و اشتیاق به تکرار دارد. اما خوشحالی یک منبع داخلی است. این وضعیت پر بودن و ارتباط با جهان است، زمانی که شما به محرک‌ها نیاز ندارید. می‌توانید خوشحال باشید، حتی اگر در اتاق خالی نشسته‌اید. خوشحالی روحی از رویدادها مستقل است. آن یک پایه است. آن را نمی‌توان خرید، دزدید، یا به دست آورد. تنها می‌توان آن را از طریق تمرین و هوشیاری به دست آورد. عالمان همه سنت‌ها می‌گویند: خوشحالی طبیعت حقیقی ماست، فقط آن را فراموش کرده‌ایم. چرا ما خوشحالی را از دست می‌دهیم دلیل آن هماهنگی خود با ذهن و بدن است. ما فکر می‌کنیم: «من این افکارم، دستاوردهایم، بدنم هستم». وقتی چیزی به خوبی پیش نمی‌رود، ما می‌میریم. ما همیشه خود را با دیگران مقایسه می‌کنیم، حسادت می‌کنیم، می‌ترسیم. ما در گذشته (خشم) یا آینده (ترس) زندگی می‌کنیم. خوشحالی در این شلوغی غرق می‌شود. از دست دادن خوشحالی یک تنبیه نیست، بلکه نتیجه بی‌توجهی است. ما یاد گرفته‌ایم که اینجا و حالا باشیم و زیبایی را در ساده‌ترین چیزها ببینیم: در نور غروب، در لبخند کودک، در سکوت. خوشحالی در سنت‌های مذهبی در مسیحیت خوشحالی میوه روح مقدس است. آپستول پاول می‌گوید: «همیشه خوشحال باشید». حتی در تنگناها. این خوشحالی یک شادی نیست، بلکه اطمینان به نزدیکی خدا و اینکه همه چیز بهتر خواهد شد. در بوداییسم خوشحالی (مودیتا) یک نوع هم‌خوشحالی برای موفقیت دیگران است، توانایی خوشحال بودن برای خوشحالی دیگران. در سلفیسم (اسلام مذهبی) خوشحالی یک نتیجه فروپاشی اغواگری در الهی است. در هندویسم خوشحالی (انанда) ماهیت برهمن است. همه مذاهب به این نتیجه می‌رسند: خوشحالی یک شبه‌اتفاق نیست، بلکه یک راه است. آن را می‌توان و باید تمرین کرد. چگونه خوشحالی را به عنوان یک وضعیت روحی پرورش دهیم اولین قدم تمرین قدردانی است. هر شب سه چیز، که ام ... Читать далее