چرخه‌های زندگی انسان در زمینه‌ی تکامل: از کودکی تا پس از یائسگی مقدمه: منحصر به فرد بودن مسیر زندگی انسانی چرخه‌های زندگی انسان مدرن (Homo sapiens)، با دوره‌ی کودکی طولانی، دوره‌ی نوجوانی کوتاه، دوره‌ی بزرگسالی طولانی و مرحله‌ی پس از تولیدمثلی منحصر به فرد برای میمون‌ها (به ویژه برای زنان) نتیجه‌ی تاریخچه‌ی تکاملی پیچیده است. این مراحل نه تنها فازهای بیولوژیکی هستند، بلکه استراتژی‌های تطبیقی هستند که توسط انتخاب طبیعی برای افزایش بقا و موفقیت تولیدمثلی در شرایط زندگی اجتماعی شکل گرفته‌اند. مطالعه‌ی آن‌ها در تقاطع زیست‌شناسی تکاملی، انسان‌شناسی، جمعیت‌شناسی و روانشناسی رشد قرار دارد. دوره‌ی کودکی طولانی و نوجوانی: سرمایه‌گذاری در کیفیت دوره‌ی وابستگی انسان به طور غیرعادی طولانی است. اگر در بستگان نزدیک ما، شامپانزه‌ها، بلوغ جنسی در ۸-۱۰ سالگی رخ می‌دهد، اما در انسان‌ها — در حدود ۱۲-۱۵ سالگی، و بلوغ اجتماعی (آمادگی برای زندگی مستقل) حتی بیشتر به تأخیر افتاده است. دلیل تکاملی — «فرضیه‌ی یادگیری»: دوره‌ی کودکی طولانی و به ویژه دوره‌ی نوجوانی به عنوان زمانی برای کسب مهارت‌های اجتماعی، فرهنگی و فناوری‌ای پیچیده تکامل یافته‌اند. مغز انسان تا ۲۰-۲۵ سالگی پلاستیک باقی می‌ماند، که امکان یادگیری زبان، معیارهای اجتماعی و حرفه را فراهم می‌کند. این سرمایه‌گذاری گران‌قیمت (منابع والدین، افزایش خطر مرگ برای فرد وابسته) با کارایی بالای فرد بزرگسال در محیط اجتماعی پیچیده بهره‌وری دارد. دوره‌ی نوجوانی به عنوان یک ممنوعیت تکاملی: این دوره‌ی پر از خطر و جستجوی موقعیت اجتماعی می‌تواند به عنوان یک «زمینه‌ی آزمایش» برای تست استراتژی‌ها، تمرین روابط اجتماعی خارج از خانواده و جستجوی شریک در شرایط نسبتاً امنی در مقایسه با استقلال کامل در نظر گرفته شود. زندگی بزرگسالی: کارایی و سرمایه‌گذاری پدرانه پیک شکل فیزیکی و شناختی و دوره‌ی تولیدمثلی نقطه‌ی مرکزی چرخه‌ی زندگی هستند که به آن هدف قرار می‌گیرد. تولیدمثلی همکاری‌جویانه: تکامل انسان بر کیفیت نه بر تعداد فرزندان تمرکز کرده است. تولد نوزادان بی‌توان (به دلیل محدودیت‌های اندام لگن به دلیل راه رفتن مستقیم و مغز بزرگ) نیاز به سرمایه‌گذاری پدرانه‌ی عظیم داشت. این امر به شکل‌گیری روابط دوگانه‌ی بلندمدت (ازدواج) و جذب والدین و اقوام بزرگتر به نگهداری ... Читать далее