الگوریتم رفتار والدین، که فرزند هوشمند ۹ ساله دارند: تعادل بین حمایت از استعداد و حفظ کودکی داشتن فرزند هوشمند ۹ ساله یک چالش مدیریتی و عاطفی پیچیده است. در این سن (انتهای دوره ابتدایی) ناهمگونی رشد به وضوح قابل مشاهده است: رشد هوشیاری ممکن است با نیازهای عاطفی و اجتماعی سنتی در تضاد باشد. الگوریتم رفتار والدین باید به سمت ایجاد اکوسیستمی برای رشد شخصیت کامل باشد، جایی که هوش بالا یکی از ویژگی‌های مهم اما نه تنها ویژگی است. مرحله اول: مرحله تشخیصی: فهمیدن، نه برچسب‌گذاری. اولین و مهم‌ترین نکته این است که از برچسب‌گذاری کلی مانند «هوشمند» به فهمیدن دقیق‌تر پروفایل کودک بپردازیم. نوع استعداد را تعیین کنید: هوشیاری، آکادمیک (برای موضوع خاص)، خلاقیت (هنری، ادبی)، اجتماعی (رهبری)? اغلب ترکیبی از اینها دیده می‌شود. ناهمگونی را شناسایی کنید: کجا او از همسالان خود چند سال جلوتر است (فیزیک در ۹ سالگی)، و کجا با سن خود هماهنگی دارد یا حتی عقب‌تر است (حرکت بدنی، تنظیم احساسات، مهارت‌های خودپروری)? مثلاً کودکی که درباره مکانیک کوانتومی صحبت می‌کند، ممکن است به خاطر شکستن مدادش گریه کند. این یک تقلب نیست، بلکه پیامد ناهمگونی است. موتوریش را درک کنید: آیا او به خاطر اشتیاق درونی به دانش (طمع به دانستن) یا تایید خارجی (تشویق، پیروزی‌ها) حرکت می‌کند؟ این استراتژی حمایت را تعیین می‌کند. عمل: یک پروفایل غیررسمی تهیه کنید. نه اینکه بگویید «فرزند من یک نابغه است»، بلکه بگویید «فرزند من در حوزه منطق و ریاضیات پیشرفت دارد، اما در نویسندگی به دلیل حرکت بدنی کند دچار مشکل است و بسیار حساس به انتقاد است». مرحله دوم: مرحله استراتژیک: هدایت آموزشی. سیستم مدارس به ندرت برای مسیرهای فردی آماده است. نقش والدین به عنوان وکیل و هدایت‌دهنده است. گفتگو با مدرسه: به جای درخواست‌های «به او برنامه عمیق‌تری بدهید»، راه‌حل‌های خاصی پیشنهاد دهید: برنامه فردی برای موضوع خاص، جایگزین پروژه‌های کاربردی به جای وظایف معمولی، امکان شرکت در درس‌های کلاس‌های بالاتر در موضوع قوی. استدلال شما این نیست که «او یک نابغه است»، بلکه این است که «این برای نیازهای آموزشی و روانی او ضروری است (تا نااموس نباشد)». جستجوی منابع خارج از مدرسه: کلاس‌ها، گروه‌ها، دوره‌های آنلاین (Coursera، Arzamas)، برنامه‌های دانشگاهی برای دانش‌ ... Читать далее