آموزش "کتاب‌های بزرگ" در آموزش و پرورش کلاسیک در ایالات متحده: فلسفه، تاریخ، عمل برنامه «کتاب‌های بزرگ» (Great Books) یکی از تأثیرگذارترین و بحث‌برانگیزترین نوآوری‌های آموزشی قرن بیستم ایالات متحده است. این برنامه نه تنها یک لیست از ادبیات است، بلکه یک فلسفه کلی از آموزش است که به واسطه برخورد مستقیم با متون بنیادی تمدن غربی، تلاش می‌کند تا فردی مستقل از نظر فکری و مسئولیت‌پذیر از نظر اخلاقی را شکل دهد. سرچشمه‌های فلسفی و تاریخی این ایده به سنت اروپایی studia humanitatis بازمی‌گردد، اما شکل مدرن خود را در آثار فیلسوفان آمریکایی جان ارسیکین (John Erskine)، مورتیمر ادلر (Mortimer Adler) و رابرت م. هاتچینس (Robert Maynard Hutchins) یافت. در دهه ۱۹۲۰، ارسیکین در دانشگاه کلمبیا یک کلاس درباره «کتاب‌های بزرگ» راه‌اندازی کرد، جایی که دانشجویان متون اصلی از هومر تا ف洛伊ید را خواندند و درباره آن‌ها بحث کردند، بدون اینکه به نقد ثانویه توجه کنند. اما آزمایشگاه واقعی و نماد این جنبش دانشگاه شیکاگو بود که تحت ریاست هاتچینس (۱۹۲۹-۱۹۵۱) بود. هاتچینس، که از پрагماتیسم محدود و تخصص زودهنگام در آموزش آمریکایی ناامید شده بود، با ادلر، مدل آموزش عمومی را توسعه داد که تنها بر خواندن و بحث دیالوگیک از منابع اولیه مبتنی بود. نکته جالب: هاتچینس و ادلر، که هر دو فیلолог کلاسیک نبودند (یکی وکیل و دیگری فیلسوف)، در «کتاب‌های بزرگ» به «ایده‌های بزرگ» (Great Ideas) نگاه می‌کردند. ادلر پس از آن کتاب مقدس «سینتوبیکون» — یک راهنمای دو جلدی به ۱۰۲ ایده کلیدی (از «خدا» و «دلیل» تا «زندگی‌بخشی» و «جنگ») ایجاد کرد که از طریق همه جلد سری Great Books of the Western World (۵۴ جلد، منتشر شده در سال ۱۹۵۲) دنبال می‌شود. هدف‌ها و روش‌ها: دیالوگ سقراطی به عنوان هسته هدف این برنامه، نه انتقال مجموع دانش، بلکه توسعه تفکر انتقادی، توانایی بحث منطقی و درک مشکلات دائمی موجود در زندگی انسانی است. روش، یک کلاس به صورت دیالوگ سقراطی است، جایی که معلم به جای سخنران، نقش یک مودرator (تدریس‌دهنده) را دارد که سوالات باز می‌پرسد. دانشجویان یاد می‌گیرند که با دقت بخوانند، استدلال‌ها را شناسایی کنند و در دیالوگ با پلاتو، آگوستین، ماکیاولی یا نیوتن، موضع خود را بسازند. مثال معروف: در یک کلاس ممکن است به طور همزمان درباره تعری ... Читать далее