چلستا: از شگفتی سالن به صدای عمومی در عصر صوت دیجیتال مقدمه: صدای به عنوان کد فرهنگی و نماد فناوری چلستا (از ایتالیایی celeste — «آسمانی») — یک ساز ضربی-کلاویه، که در سال 1886 توسط کارشناس پاریسی آگوست ماستل اختراع شد، — یک نمونه منحصر به فرد در تاریخ موسیقی است. سرنوشت آن نشان می‌دهد که یک کشف منحصر به فرد در زمینه صدای موسیقی، وقتی به طور موفقیت‌آمیزی در اثر کلاسیک ادغام شود، می‌تواند از وضعیت نیمه‌بازار خود فراتر رود و به یک نماد فرهنگی مستقل با پتانسیل‌های گسترده در فرهنگ صوتی مدرن تبدیل شود. چلستا در نقطه‌ای از مکانیک آکوستیک، عملکرد آهنگساز و سیمپل‌سازی دیجیتال قرار دارد که آن را به یک موضوع ایده‌آل برای مطالعه تحول سازهای موسیقی در قرن بیست و یکم تبدیل می‌کند. مکانیک آکوستیک و طبیعت صدا چلستا از نظر ساختاری توسعه‌ای از پیانو کانتورال است. صدای آن توسط صفحات فولادی، که بر روی محفظه‌های چوبی محکم شده‌اند، ایجاد می‌شود که با موتاچه‌های پشمی ضربه می‌زنند و توسط کیبورد به حرکت در می‌آیند. ویژگی‌های کلیدی: سایه‌های فرکانس بالا با کاهش آهسته: صدای چلستا غنی از اوربرتون‌ها است، اما از حمله‌ی تند محروم است. این باعث ایجاد اثر «نور صوتی» (sonic glow) می‌شود که پس از فشار دادن کلید ادامه دارد. از نظر فیزیکی این به دلیل اندازه‌ی کوچک و سخت صفحات فولادی است. دام دینامیک محدود: این ساز به طور طبیعی آرام است (از piano تا mezzo-forte)، که در ابتدا استفاده از آن در ارکسترهای بزرگ را محدود می‌کرد، اما به یک مزیت در موسیقی کمره‌ای و الکترونیک تبدیل شد. ناپایداری در دما: فلز به طور حساس به تغییرات دما و رطوبت واکنش نشان می‌دهد و نیاز به تنظیم مکرر دارد. این «نامتعادل بودن» به تصویر ساز اضافه می‌کند که یک موجود غیر زمینی و شکننده است. حکایت تاریخی: پتنت ماستل در ابتدا این ساز را «گلکنشپیل کیبوردی» نامید، اما نام جدید «چلستا» به سرعت جا افتاد و به خوبی ویژگی‌های اثیری آن را منعکس کرد. کanonization در موسیقی آکادمیک: از چایکوفسکی تا معاصر چلستا به لطف ژنiosity پتر ایلیچ چایکوفسکی جاودانه شد که از آن در «پینوکیو» (1892) برای صداها فея دrazhe و برف‌ها استفاده کرد. این انتخاب غیر تصادفی بود: چلستا به عنوان معادل صوتی جادو، جسمانی‌سازی «غیر از این جهان» شد. پس از چایکوفسکی، این ساز به ... Читать далее