صدا ریختن برف و نوآوری چایکوفسکی در «چوب‌دستی‌ها»: متافیزیک آکوستیکی و ترکیب هنرها مقدمه: برف به عنوان بی‌صدا و چالش برای آهنگساز تقليد صدا ریختن برف یکی از دشوارترین وظایف آکوستیکی و هنری است. برف به دلیل طبیعت فیزیکی خود، یک پدیده بصری غالب، اما آکوستیکی خفیف است: هر برفک به طور تقریباً بی‌صدا می‌افتد و صدا کلی برف‌باری یک صدای پیچیده، کم‌توان و نزدیک به مرز شنوایی است. برای باله رمانتیک، جایی که موسیقی باید تجسم و تیاتر کند، سکوت برف یک تناقض است. نوآوری پتر ایلیچ چایکوفسکی در صحنه «والس برف‌ها» از «چوب‌دستی‌ها» (1892) نه در تقلید خطی، بلکه در ایجاد یک مفهوم صوتی سینستزیک است که حرکت، نور، سردی و صدای نامحسوس را به یک تجربه حسی یکپارچه ترکیب می‌کند. فیزیک صدا برف و تفسیر موسیقیایی آن پروفایل آکوستیکی برف‌باری: اندازه‌گیری‌های علمی نشان می‌دهد که برف‌باری صدا را در محدوده فرکانس‌های بالا (از ۱ تا ۵۰ کیلوهرتز) تولید می‌کند، اما با شدت بسیار پایین، اغلب زیر مرز شنوایی انسان. اصلی‌ترین نقش را نه برفک‌های جداگانه، بلکه تعامل آنها با هوا و یکدیگر ایفا می‌کنند. این یک ملودی نیست، بلکه یک بافت، نویز سفید رندوم با تغییرات دقیق. مشکل موسیقی: چگونه چیزی که تقریباً شنیده نمی‌شود را در موسیقی منتقل کنیم؟ آهنگسازان پیشین یا برف را به عنوان یک پدیده آکوستیکی نادیده می‌گرفتند، یا از تمهیدات کلی پاستوری یا زمستانی (مثلاً ترتیبات سه‌تایی، طوفان) استفاده می‌کردند. چایکوفسکی به این مسئله به روش دیگری نزدیک شد: او از تقلید صوتی صریح دست کشید و یک معادل آکوستیکی برای تصویر ویتویی و حرکت ایجاد کرد. نوآوری چایکوفسکی: تجزیه موسیقیایی برفک «والس برف‌ها» (Act I، No. ۹) نه یک رقص برفک، بلکه یک تصویر صوتی پیچیده است که بر اساس چندین روش نوآورانه در زمان خود ساخته شده است. کمینه‌سازی فاکتوری و تمبری و پوینتیلزم: به جای انsembles ارکسترال چگال، چایکوفسکی از یک بافت شفاف و لایه‌ای استفاده می‌کند. بخش‌های سازهای معمولاً از صداهای کوتاه و جداگانه (staccato، pizzicato) تشکیل شده‌اند که شبیه به برفک‌های جداگانه هستند. این پیش‌آموزه تکنیک پوینتیلزم موسیقی (نقاط صوتی) است که در قرن بیستم توسط آهنگسازان (مثلاً وبرن) توسعه یافت. هر «نقطه»-برفک دارای یک تمبیر خاصی است: فلوت-پیکولو به برفک‌های براق و تیز ... Читать далее