Barış ve Refahın Dinlerdeki İdeaları: Teolojik Temeller ve Kültürel Pratikler Giriş: Şalom, Irene, Selam, Ahimsa Barış ve refah kavramları din sistemlerinde merkezi bir yer tutar, hem ahiret ideali hem de etik zorunluluk ve sosyal utopia olarak hizmet eder. Ancak her dinin temel antropolojisi, kosmoloji ve kurtuluş teolojisiye bağlı olarak semantikleri ve ulaşım yolları radikal olarak farklılık gösterir. Bilimsel analiz, dinlerin şiddeti aşmak ve refah sağlamak için teklif ettiği yapısal mekanizmaları sadece beyanat kurallarından değil, aynı zamanda belirli mekanizmalardan da ortaya çıkarmaktadır. Bu kavramlar, bireyin içsel durumu ve toplumun uyumu, manevi ve maddi refah arasında bir diyalektik ilişki içinde varlıklarını sürdürür. Abramik Dinler: Vahiy, Adalet ve Tanrı'nın Krallığı İyudiyim, Hıristiyanlık ve İslam'da barış ve refah, Tanrı ile insanlık arasındaki vahiy (dostluk) fikriyle yakından ilişkilidir ve bu vahyin yerine getirilmesi nimet getirir. İyudiyim: Anahtar kavram «şalom» (שלום). Sadece savaşın olmaması değil, insanlar ve Tanrı arasındaki bütünlük, tamamlık, refah ve uyum demektir. Refah (maddi nimet), adil olma ve Tora'ya uyma sonucu anlaşılır. (Yunus, Mika) peygamberler, genel barışın messiyanik çağına çağrıda bulunmuşlardır ( "...kılıçlarını tarlalara dönüştüreceğiz..." Y. 2:4), sosyal adaletin onun gerekli şartıdır. Şabat ve jubile yılı, sosyal ve ekonomik dengeyi yeniden sağlama mekanizmalarıdır. Hıristiyanlık: Barış ("irené" - εἰρήνη), İsa tarafından getirilen bir hediye ("Size barış bırakıyorum, benim barışım size veriyorum" Y. 14:27). Bu, öncelikle insanın Tanrı ile barışması, onun aracılığıyla da diğer insanlarla barışmasıdır. İçsel barış, dışsal barıştan önce gelir. Hıristiyan refah kavramı çelişkili: bir yandan ahiret "Tanrı'nın Krallığı" olarak mutlak uyum durumu; diğer yandan maddi zenginliğe karşı eleştirel bir tutum ("Küçük bir keçinin iğne deliklerinden geçmesi daha kolaydır..." M. 19:24). İdeal, maddi boluk değil, ruhsal doluluk ve to ... Читать далее