Resim sanatında çiçek sadece bir doğa manzarasında bir çiçek değil. Bu bir kod, şifre, mesaj. Rönesans sanatçıları yapraklara dini anlam yüklerken, impresyonistler ışık oyununu ararlar, surrealistler ise bilinçaltının karanlık yönlerini ararlar. Bu makalede, freskten enstalasyona kadar rozanın resmini nasıl değiştirdiğini görmek için (adlarını vermeden) müzelerden geçeceğiz.Orta Çağ ve Erken Rönesans: Meryem Ana sembolüGotik kiliselerde rozanın vitraylarda sıkça görülmesi «mistik rozanın» İsa Annesi sembolüdür. Yapraklar Maria'nın beş mutluluğu ile ilişkilendirilirken, saplar onun acıları ile ilişkilendirilir. Kvatрочентo resimlerinde (Fra Angelico, Botticelli) Madonna sıkça pembe bahçede veya ellerinde bir rozayla resmedilir. Bu sadece bir süs değil, teolojik bir amblem. Botticelli'nin "Venüs'ün Doğumu" tablosunda rozalar gökyüzünden düşer ve deniz köpüğünden doğan sevgiyi simgeler — burada antik ve Hristiyan sembolizmi bir araya gelir.Barok ve Rokoko: duygusal ve zenginlikXVII–XVIII yüzyıllarda rozanın dünyevi zevkler aracı haline geldi. Rubens ve Watteau'nun tablolarında nimf ve cinsellik figürleri rozalarla kaplanır. Onlar pırıl pırıl, parıltılı ve neredeyse hissedilir. Rokoko sanatçıları (Fragonard, Boucher) sıkça flört sahnelerinde rozaları kullanır: kavalör bir bayanına bir buton verir, bu da duygulara atıf anlamına gelir. Natюрmortlarda rozalar incir, üzüm ve av eti ile yan yana gelir — hayatın geçiciliği (vanitas) hatırlatır. İlgili olarak, bu zamanda mimaride de "rozalar" ortaya çıkar — rozanın şeklindeki süslemeler.Japon ve Çin resimlerinde rozanın yeriDoğu sanatında rozanın (özellikle pion, rozayla karıştırılır) zenginlik ve onur sembolü olarak görülür. Ancak gerçek rozanın da Edo dönemi döşemelerinde ve perdelerde出现. Orada daha kontrollü, asketik. Sıkça tek bir çiçek, boş bir arka planda meditasyon objesi olarak resmedilir. Japon sanatçıları sap çizgisini, yaprakların eğrilimini, sapların dokusunu vurgular. Rozanın cinsellik sembolü olarak değil, anlık ... Читать далее