Estetik atlayış: Uçuş fizikseli ile formun şairliği arasında Atlayış, genellikle tamamen teknik ve dinamik bir spor olarak algılanan, derin ve karmaşık bir estetik sahibi, fizik, anatomide ve algı psikolojisi temel yasalarına dayanmaktadır. Bu sadece mesafe yarışması değil, vizüel bir gravite aşma dramasıdır, estetik mükemmellik doğrudan verimlilikle doğrudan ilişkilidir. 1. Fizik estetik temel olarak: Aerodinamik uyum Atlayışın güzelliği öncelikle hava direncini azaltma ve kaldırma gücünü maksimize etme gerekliliğiyle belirlenir. 1985 yılından sonra standart haline gelen V uçuş tarzı (ayrılmış topuklu kayaklar), rastgele bir icat değil, en etkili aerodinamik açıdan şekildedir. İdeal darbe açısı: Atletin vücudu ve kayakları, bir kanat benzeri tek bir uçuş yüzeyi oluşturur. Estetik olarak ideal bir atlayış, vücut eksenleri ve kayaklar arasında sürekli, değişmeyen bir açı (uçuş aşaması boyunca yaklaşık 15-20 derece) gösterir. Herhangi bir dalgalanma, kayaklarla oynama, disarmony olarak algılanır çünkü gerçekten mesafeyi azaltır. Trajectory kurviyesi: Uygun uçuş trajectörisi, düz ve neredeyse matematiksel olarak saf bir parabol, keskin virajlar olmadan. Görsel olarak, hafiflik ve doğallık duygusu yaratır, ancak atletin en ince hesaplarından biridir. Standart örnek: Finn Janne Ahonen, 2000'lerdeki hakimiyet döneminde, hava içinde "donmuş" gibi muhteşem istikrarlı bir form gösterdi. Atlayışları doğa ile mücadele değil, levitasyon gibi görünüyordu, bu da onların estetik değerini oluşturdu. 2. Hareket estetiği: Vücut araç ve imaj olarak Atlayış estetiği, aynı zamanda insan vücudunun sınırlarını aşan insan bedeninin estetiğidir. Atma aşaması (hızlandırma ve itme): Bu patlayıcı dinamik bir andır. Estetik olarak değerlendirilen güçlü, ancak aynı zamanda hafifçe güvenli bir itme, aceleci ve fazlalık hareketleri olmadan. Bu, büyük atlayışta dansçının itmesi gibi görünür — güç ve hafiflik gerektirir. Uçuş pozası: İdeal pozisyon, mükemmel gerginlik (katı aerodinamik yüzey ... Читать далее