کتابخانه‌ها در دوران باستان و امروز: از مقدس‌ترین مکان‌های نوشتار به هاب دانش دیجیتال تحول کتابخانه به عنوان یک موسسه — تاریخ تغییر خود ایده دانش است: از میراث مقدس و نخبگان به منبع عمومی و در نهایت به یک هاب چندفرمت. این تحول بازتاب تغییرات در مدل‌های ارتباطی، آموزشی و سازمان اجتماعی است. 1. دوران باستان: کتابخانه به عنوان نماد قدرت و مخزن نوشتار مقدس اولین کتابخانه‌ها به عنوان ابزار کنترل مذهبی و دولتی به وجود آمدند. این‌ها مکان‌های عمومی نبودند، بلکه آرشیو‌های قدرت بودند. کتابخانه پادشاه آشوربانیبال (VII قرن پیش از میلاد): در نینوا تا 30،000 تکه آجر نویسی شده جمع‌آوری شد. این اولین کتابخانه‌ای بود که به صورت سیستماتیک جمع‌آوری شد. بر روی هر تکه آجر نویسی شده یک «مهر» بود: «قصر آشوربانیبال، شاه جهان، شاه آشور». هدف — یکپارچه‌سازی دانش (از کتاب‌های پزشکی تا شعر غیلگامش) برای تقویت قدرت ایدئولوژیک امپراتوری. این ابزار مدیریت و مشروعیت‌بخشی قدرت از طریق انحصار دانش بود. کتابخانه آLEXANDRIA (III قرن پیش از میلاد): یک جهش کیفیت‌بخشی بود. این اولین مؤسسه تحقیقاتی در تاریخ بود (موسه‌یون)، که کتابخانه، обсервاتوری، باغ گیاه‌شناسی و واحد‌های مسکونی برای دانشمندان را یکپارچه می‌کرد. هدف آن جمع‌آوری همه‌ی دانش‌های جهان بود. اصولی مانند فهرست‌بندی جهانی (شهرت‌یافته به عنوان «جدول‌های کالیماخوس») و افزایش فعال‌سازی منابع (کپی‌برداری از همه‌ی پاکت‌های کشتی‌هایی که به بندر وارد می‌شدند) وجود داشت. مرگ این کتابخانه نماد آسیب‌پذیری جمع‌آوری دانش در مقابل فجایع سیاسی بود. کتابخانه‌های رومی: اصل عمومی‌سازی (در معنای محدود برای شهروندان) را معرفی کردند. کتابخانه‌ها معمولاً به دو بخش تقسیم می‌شدند: یونانی و لاتین. آن‌ها بخشی از مجموعه‌های معماری فروریوم‌ها بودند و نماد حکمروایی فرهنگی رم بودند. نکته جالب: در دنیای باستان، کتابخانه به طور نزدیک با معبد (آرشیو‌های معبدی شمرده می‌شد) یا قصر (به طور تقریباً وجود نداشت — کتابخانه به عنوان بخشی از مرکز قدرت یکپارچه شده بود). ساختمان مجزا‌ای برای کتابخانه وجود نداشت — آن‌ها در نیمه‌های دیوارها یا در جعبه‌ها (آرمیللاها) نگهداری می‌شدند و دسترسی به آن‌ها به شدت تنظیم شده بود. 2. قرون وسطی و عصر جدید: از کابوسه‌های کلیسایی به مأموریت عمومی با س ... Читать далее