İnançlarda Su Kutsallaştırma: Rütbeler, Sembol, Transformasyon Giriş: Temizlik ve Yaşamın Evrensel Semboli Su kutsallaştırma (nimetlenme, kutsallaştırma) — en eski ve en yaygın dinî ritüellerden biri, en farklı mezhepler ve geleneklerde karşılaşılan. Yaşam kaynağı, dünyalar arasındaki sınırlar (Yunancada Stix nehri, Hıristiyanlıkta İordan) ve temizlik sembolü olarak, tanrısal nimet veya büyüsel güçün iletilmesi için ideal bir aracı olan su, dinî rütbeler arasında yer alır. Bu fenomenin bilimsel çalışılması, ritüellerin dış görünümünde gizlenmiş derin farklılıkların teoloji ve kosmoloji'de yer aldığı için karşılaştırmalı dinbilimi, antropoloji ve semiyotik gerektirir. Hıristiyanlık: Nimet ve Varlıkın Dönüşümü Hıristiyanlıkta su kutsallaştırma, İsa'nın dünyevî dünyanın dönüşümü fikriyle bağlantılı derin dinî bir dayanak taşır. Ortodoks ve Doğu ritüeli Katoliklik: En gelişmiş ritüel, Bap İbadet (Ruhun Kutsallaştırılması) Bayramı'nda yapılan «Büyük Su Kutsallaştırma». İnanç göre, İsa'nın İordan Nehri'nde kutsanması anında tüm su elementi kutsallaştırılmıştır. Rütbeler, ilahî peygamberliklerin okunması, haçın üç kez gömülmesi ve piskopos veya rahip tarafından nimetlenmesi içerir. Kutsallaştırılmış su (agiasma), özel nimetle sahip olduğu düşünülen, içmek için, insanlara, evlere ve nesnelere sürmek için, hastalıkların törensel katılımına dahil edilmiştir. Ayrıca, yıl boyunca molibehlerde yapılan «Küçük Kutsallaştırma» da vardır. Burada su, büyüsel bir madde değil, Tanrı Ruhu'nun dünyada varlığının işareti olan «tain madde» haline gelir. Latin ritüeli Katoliklik: Su kutsallaştırma (genellikle tuz eklenmesiyle), hafta sonunda ayin öncesinde düzenli olarak yapılır. Kilise girişindeki kropilnica'daki su, günlük yoğunluktan arınma ve kendine kutsanmış kredenin hatırası olarak sembolize eder. Bap İbadet kutsanması da vardır, ancak Ortodoksluk'ta olduğu kadar merkezi bir rol oynamaz. Protestanlık: İlişki değişir, tamamen reddeden (baptistler veya beş yaşlılar gibi, bu tür ritüell ... Читать далее