Orta Doğu Deniz Bölgesi Toprakçılığı: Globalizasyon Eden Bölgedeki Yerel Kimlikler Гiriş: Toprakçılık, birlenmeye karşı bir tepki olarak Orta Doğu Deniz Bölgesi Toprakçılığı, globalleşme, standartlaşma ve kitlesel turizm karşısında Orta Doğu'nun benzersiz yerel kimliklerini, geleneklerini ve ekolojik uygulamalarını savunan zeki, kültürel ve siyasi akımlar kompleksidir. Bu, tek bir ideoloji değil, daha çok bölgenin çeşitli noktalarında ortaya çıkan diğer bir dil ailesidir — Katalunya ve Provans'tan Yunanistan, İtalya ve Hırvatistan'a kadar. Temelinde, yerin ruhu (genius loci) değerini savunma, halkın belirli bir manzara, iklim, tarım ve el sanatları uygulamalarıyla derin tarihsel bir bağlantısı olduğunu iddia etme yatmaktadır. Tarihsel ve felsefi kökler İdeolojik kökler, XIX. yüzyıl Avrupa romantizminin halk kültürü, dil ve yerel tarihe olan ilgisinde bulunabilir. Ancak, modern Orta Doğu Toprakçılığı, XX. yüzyılın ikinci yarısında üç tehdide karşı olarak oluştu: Ekonomik modernizasyon ve kırsal alanların depopülasyonu (‘köyden ayrılma’). Kitlesel turizm, tarihi şehirleri ve kıyıları, ahlakiyetsiz bir mal haline getiren. Avrupa entegrasyonu, yerel elitlerin bir kısmı tarafından kültürel çeşitliliğe ve tarım geleneklerine karşı bir tehdit olarak algılanan (AB standartları aracılığıyla). Modernizme ve ilerleme utopilerine karşı eleştiri geliştiren düşünürlerin önemli rol oynadı: Cezayir-Fransız yazarı Albert Camus, Orta Doğu'nun ışığı ve doğasını öven; İtalyan ekonomisti Sergio Salvi, kırsal ekonominin değerini savunan. Ana yönelimler ve ifadeler 1. Mutfak Toprakçılığı ve Slow Food.En geniş ve başarılı ifade. 1986 yılında İtalya'da Carlo Petrini tarafından kurulmuş olan Slow Food hareketi, küresel hale gelmiş olsa da kökleri tamamen Orta Doğu'ya dayanmaktadır. Bu, fast food'a karşı savaş ve aşağıdakileri koruma mücadelesidir: Yerel bitki ve hayvan türleri (tat arkası – Arca del Gusto). Tradiyonel tarifler ve işleme yöntemleri (örneğin, peynir veya soğuk sıkm ... Читать далее