Şans Belirtisi: İnanç Arkeolojisi ve Sembolün Kültürel Geçiş Arkaik: Uygulamsal Bir Nesneyden Sembolik Bir Fenomene Şans belirtisi olarak kullanılan çiftlik, tamamen uygulamsal ve teknolojik bir nesnenin güçlü bir kültürel simgeye dönüşen benzersiz bir semiyotik dönüşüm örneğidir. Bu süreç, üç temel bileşenden oluşur: malzeme (çelik), forma (aydın yarığı) ve fonksiyon (at ayaklarının korunması). Bu bileşenlerin her biri farklı kültürlerde mitolojik ve büyüsel anlamlara bürünmüş, küresel ölçekte en tanınmış ve en dayanıklı inançlardan birinin oluşmasına yol açmıştır. Genesiz: Demir, at ve kutsallık kültürü Demir olarak apotrope: Arkaik kültürlerde demir (daha sonra çelik) kötü ruhları kovan bir madde olarak kabul edilirdi. Bu, insanlığın nispeten geç晚 olarak keşfetmesi, ilk örneklerin meteorik kökeni ("gökyüzü metali") ve kovma yeteneğinin maddeyi değiştiren bir büyü eylemi olarak algılanmasıyla ilgilidir. Çiftlik, kuzeycinin ürünü olarak bu kutsallığı sindirmiştir. Atın kutsallaştırılması: Daha önce incelenmiş olduğu gibi, at birçok kültürde (keltsel, slav, türk) güneşsel ve mitolojik bir hayvandır. Onunla sürekli olarak etkileşimde bulunan ve onu koruyan bir nesne, bu sembolik gücün bir kısmını devralır. Çiftlik, atın hız, dayanıklılık ve şansını "hatırlar". 10. yüzyılda Aziz Dunstan ile ilgili Hristiyan mitolojisi: En popüler Avrupa mitolojisi, bu geleneğin Canterbury Arhiepiskopu Dunstan'a, eski bir kuzeycinin atın ayaklarını podkalayarak atfedilir. Anlatıya göre, kuzeycinin kadını kılığına girmiş bir şeytan kuzeycinin atının ayaklarını podkalamak için kuzeycinin atölyesine gelmiştir. Dunstan, kötülüğü tanıyınca, kötülüğü duvarlara bağlamış ve demirle vurmuştur. Demirin serbest bırakılması, kötülüğün kötü işlerden vazgeçmesi ve sadece çiftliğin asılı olduğu evlere yaklaşmaması için yemin etmesiyle gerçekleşmiştir. Bu hikaye, Hristiyan Avrupa'sı için güçlü bir naratif dayanak olmuştur. Form ve yerleştirme şeklinin semiyotikası Aydın yarığı şekli: Sırtavşak şekli, ... Читать далее