Iklim ve Din: Meteoroloji Teolojisi'nden Ekolojik Ahilik'e Giriş: Doğa olarak mesaj Iklim ve dini inançlar arasındaki bağ, en eski ve en temel olanlardan biridir. Iklim olayları - yağmur, kuraklık, hırsız, sel, mevsim değişiklikleri - antik insan için doğrudan tanrısal irade'nin ifadesiydi. Bu nedenle din, güçlü doğa güçleri ile ilişkilerini yönetme sisteminin bir interpretasyon ve yönetim sistemidir. Iklim sadece arka plan değil, kutsal diyalogun aktif bir katılımcısıdır, tanrılar, ritüeller, etik ve eschatolojiyi oluşturur. Iklim, tanrıların ve mitolojilerin mimarı Iklim koşulları doğrudan hangi tanrıları kutsadığını ve nasıl temsil ettiklerini belirler. Agrı kültürleri (Mezopotamya, Mısır, Hanaan): Yaşamın nehrin taşkınları veya zamanında yağmur gibi yaşamsal olduğunu düşünen bölgelerde, merkezi olanlar verimlilik, su ve ölümsüz doğa'nın tanrılarıydı. Şümer'in Tamuz, Mısır'ın Osiris, Fenike'nin Baal'ı - tümü de kuraklık veya kış olarak sembolize edilen ölüyorlardı (ve yağmur veya taşkınla yeniden doğuyorlardı). Onların eşleri (Inanna/İshtar, İsis, Anat) olarak toprak ve verimlilik tanrıçaları, onları arıyorlardı ve geri getiriyorlardı, bu da doğanın döngülüğüne olan umutsuz bir umut yansıtıyordu. Ritueller, genellikle orgiastik olanlar, toprak verimliliğini magically teşvik etmek için tasarlanmıştı. Çöl yataklarındaki topluluklar (antik Yunanistan, İran): Su az olan ve fırtınaların güçlü ve korkutucu bir olay olduğu bu bölgelerde, üstün tanrı olarak tanrıların tanrısı hüküm sürer: Yunan Zeus, İndoevrupa Perun, Hittite Teshub. O, yağmuru bir nimet olarak, fırtınayı ise bir keder olarak yönetir. Orta Asya'nın çöl toplulukları: Onlar, açık, sınırsız bir alanda ve otlakların durumuna bağlı olarak, monoteistik veya genoteistik Tanrı kültü olarak gelişmişlerdir (Türk ve Moğollar'ın Tengri). Iklim burada hava yöneticisi tanrıyı değil, düzen ve kaderi simgeleyen soyut bir üstün başlangıç oluşturur. İlginç bir gerçek: Arkeologlar ve iklim bilimcileri büyük iklim felaketle ... Читать далее