Ad ve Noel: Sürprizin Geri Yüzü Ad ve Noel'in ilişkisi ilk bakışta alaycı bir oksimoron gibi görünse de, mitoloji, folklor ve özellikle edebiyat ve sinemada bu ikili derin bir diyalektik bağ kurar. Noel, kutuplar arasındaki maksimum gerilim zamanıdır: Kurtarıcının doğuşu ve ona karşı duran güçlerin faaliyetlenmesi; genel iyilik ve kişisel günahın artması; evin ısıtıcı huzurunun idilliği ve varoluşsal yalnızlığın soğukluğu. Noel bağlamında Cehennem, sadece sonraki dünyadaki acıların yeri değil, ruhun durumu, toplumsal gerçeklik ve mucizenin kaçınılmaz gölgesidir. Mitolojik ve folklorik kökenler: sınırların açılması Avrupa halk geleneklerinde Noel'den Kutsal Taç'a (Noel'den Epifaniye'ye) kadar süren Noel Zamanı, canlılar dünyası ile ölüler dünyası, cennet ile cehennem arasındaki sınırların zayıfladığı zaman olarak kabul edilirdi. Bu, sadece ataların ruhları için değil, kötü kuvvetler için de geçerliydi. «Vahşi Av»: Birçok kültürde (Alman, Skandinav, Slav), Noel'e yakın olan ve güneş dönümüne yakın olan gecelerde, Oðin, Hörn, Perun gibi demonik figürlerin liderliğinde günahkârlar veya savaşçıların hayaletli bir kaval kordonu gökyüzünde geçişi (gelmeleri) olur. Bu şekilde, Noel, cehennemın dışarıya çıktığı ve doğumunu yapacak Kurtarıcı karşısında güçlerini sergilediği bir zaman olarak da görülür. Krampe ve benzerleri: Alp Krampe, Kutsal Nickolas'ın rahip ve karşıtı olan rahip, cehennem figürlerinin klasik bir örneğidir. O, kötü davranan çocukları cezalandırırken, Nickolas iyi davrananları ödüllendirir. 5-6 Aralık'taki görünüşü, kovuşturucu, cehennemli bir başlangıçın bayram alanına girmesi ve ödül olarak hatırlatması anlamına gelir. Edebiyat: cehennem içsel bir durum ve toplumsal gerçeklik olarak Yazarlar, Noel bağlamını genellikle insan ruhunun ve toplumun "cehennem"ini ortaya çıkarmak için kullanırlar, bu da genel sevgi beklentisiyle acımasızca karşılaştırılır. Чарльз Диккенс, «Рождественская песнь» (1843): Ад здесь представлен не в виде котлов, а в экзистенциальной, ... Читать далее