شکست. این کلمه‌ای است که ورزشکاران بیشتر از آسیب‌های بدنی از آن متنفرند. در فینال شکست خوردن، در دقیقه آخر اشتباه کردن، نتوانستن به ارتفاع برسیدن. واکنش به شکست نشان‌دهنده‌ای از شخصیت است. و این واکنش در همه‌ی شرکت‌کنندگان متفاوت است: ورزشکار، مربی، هواداران و خانواده. بررسی روانشناسی شکست. ورزشکار: از خشم تا پذیرش واکنش اولیه‌ی منفی است. «این نمی‌توانست اتفاق بیفتد، من محکوم شدم، قاضی اشتباه کرد». سپس خشم (شکستن راکت، ضربه زدن به گوجه‌فرنگی، گریه در سکو). مذاکره (اگر نمی‌بود که سرماخوردن...). افسردگی (من بی‌ارزش‌ام). و تنها پس از آن پذیرش: «بله، شکست خوردم، باید بیشتر کار کنم». برخی از افراد سال‌ها طول می‌کشد تا به مرحله‌ی پذیرش برسند. حرفه‌ای‌ها معمولاً سریع تغییر می‌کنند — ۱۵-۲۰ دقیقه پس از بازی. آن‌ها می‌دانند که خودزنی تغییر نمی‌کند. اما برخی‌ها پس از شکست بزرگی روانی می‌شوند (مثلاً ورزشکار گیمناست که از بام به زمین افتاد در المپیک، کار خود را به پایان رساند). مربی: آرامش بیرونی و طوفان درونی مربی حق ندارد که ناامید باشد. باید بیاید، بغل کند، بگوید «هیچ مشکلی نیست، این هم اتفاق می‌افتد». حتی اگر درونش همه‌چیز به جوش آمده باشد. مربی می‌داند که واکنش او بر تیم تاثیر می‌گذارد. مهم این است که کار ورزشکار را بی‌ارزش نکند. نه این که بگوید «تو آماده نیستی، من گفتم». بلکه بگوید: «اشتباهات را بررسی کنیم، نتیجه‌گیری کنیم». وظیفه‌ی مربی این است که سریع توجه را به آینده‌ی نقل کند. اگر خودش به استرس می‌افتد (بوتل‌ها را پرتاب می‌کند، قاضیان را تحقیر می‌کند)، اعتبار خود را از دست می‌دهد. پس از شکست مربی اغلب به تنهایی در اتاق می‌رود تا درد خود را به تنهایی تجربه کند. هواداران: از خشونت تا رفتن بی‌صدا واکنش هواداران متفاوت است. هواداران ورزشی (نه تبهکاران) ممکن است تیم را بغل کنند، حتی اگر شکست خورده باشند — به خاطر خودگذشتگی. یا می‌توانند در ۵ دقیقه قبل از پایان بازی بپرند و بروند. در شبکه‌های اجتماعی موجی از انتقاد شروع می‌شود: «مربی استعفا بدهد، بازیکنان هیچ نمی‌توانند». هواداران افراطی ممکن است دعوا کنند با هواداران تیم برنده، اتومبیل را آتش بزنند، کافه را تخریب کنند. این واکنش‌ها از احساس ناعدالتی و استادگی جمعی تغذیه می‌شوند. هواداران عاقل در همان شب در پابلیک‌ ... Читать далее